บทที่ 468

คลอดได้ก็คลอด คลอดไม่ได้ก็ตายไป

ความจริงแล้ว ฉินเย่อยากทำงานที่ร้านเกี๊ยวมากกว่า

แต่ทุกคนในตระกูลหลี้คิดว่า เขาควรไปเรียนหนังสือที่โรงเรียน

อีกทั้งคุณลุงใหญ่ยังเป็นพิเศษไปติดต่อกับผู้บริหารโรงเรียน ถ้าเขาบอกว่าไม่อยากไปเรียน ก็จะเป็นการไม่ให้เกียรติน้ำใจของคุณลุงใหญ่และคนอื่นๆ

หลี่ซูผิ

บทที่ 470

ไม่ใช่สะใภ้ของตระกูลกวนอีกต่อไป

หลินหย่งเหนียนไม่ยอมรับหลานคนนี้ และไม่รู้ว่าหลินเจี้ยนซื่ออยู่ที่ไหน หยางเหมยเฟิงจึงอุ้มเด็กจากไป

เมื่อเดินมาถึงทางแยกที่จะไปร้านเกี๊ยว เธอลังเลครู่หนึ่ง นึกถึงความเสียหายที่เคยได้รับจากหลี่ซูผิง จึงไม่ได้อุ้มเด็กไปหาเธอ

เธอได้ยินฉินฉินบอกว่า หลี่ซูผิงพ

บทที่ 471

เจ้าคิดว่าฉันโง่รึไง?

หลินเจี้ยนซื่อหรี่ตามอง "เธอคือ..."

หลิวฉินอุ้มเด็กเดินเข้ามาหาเขา เมื่อเห็นว่าตัวเองอ้วนจนหลินเจี้ยนซื่อจำไม่ได้แล้ว เธอรู้สึกอับอายมาก

"ฉันเองนะ" เธอเดินมาหยุดตรงหน้าหลินเจี้ยนซื่อและพูด

"หลิวฉิน?" หลินเจี้ยนซื่ออุทานออกมาด้วยความตกใจ

ครั้งสุดท้ายที่เขาเห็นเ