บทที่ 470 ไม่ใช่สะใภ้ของตระกูลกวนอีกต่อไป

หลินหย่งเหนียนไม่ยอมรับหลานคนนี้ และไม่รู้ว่าหลินเจี้ยนซื่ออยู่ที่ไหน หยางเหมยเฟิงจึงอุ้มเด็กจากไป

เมื่อเดินมาถึงทางแยกที่จะไปร้านเกี๊ยว เธอลังเลครู่หนึ่ง นึกถึงความเสียหายที่เคยได้รับจากหลี่ซูผิง จึงไม่ได้อุ้มเด็กไปหาเธอ

เธอได้ยินฉินฉินบอกว่า หลี่ซูผิงพบพ

บทที่ 471 เจ้าคิดว่าฉันโง่รึไง?

หลินเจี้ยนซื่อหรี่ตามอง "เธอคือ..."

หลิวฉินอุ้มเด็กเดินเข้ามาหาเขา เมื่อเห็นว่าตัวเองอ้วนจนหลินเจี้ยนซื่อจำไม่ได้แล้ว เธอรู้สึกอับอายมาก

"ฉันเองนะ" เธอเดินมาหยุดตรงหน้าหลินเจี้ยนซื่อและพูด

"หลิวฉิน?" หลินเจี้ยนซื่ออุทานออกมาด้วยความตกใจ

ครั้งสุดท้ายที่เขาเห็นเธอ

บทที่ 472 คุณทำลายชีวิตของฉัน

โรงพยาบาลเลขสอง

คุณหมอเถียนที่เพิ่งทำการผ่าตัดคลอดเสร็จ ไปที่ห้องทำงานเพื่อเปลี่ยนเป็นชุดลำลอง ปิดประตูห้องทำงาน และเตรียมตัวเลิกงานกลับบ้าน

เธอขยับคอที่แข็งเกร็งเพราะก้มหน้าทำการผ่าตัดนานเกินไป แล้วเดินลงบันได

"คุณหมอเถียน เพิ่งจะเลิกงานเหรอคะ?" พยาบาลที่กำลังเดินขึ้