บทที่ 355 ถึงเวลากลับบ้านแล้ว

ที่หมู่บ้านโจวเจียโกว

ตู้เถาฮวากำลังถือกะละมังผ้าที่ล้างในแม่น้ำเข้ามาในบ้านของลูกเขย

เธอวางกะละมังผ้าไว้ใต้ราวตากผ้าไม้ไผ่ แล้วใช้ผ้าเช็ดทำความสะอาดราวไม้ไผ่ก่อนจะค่อยๆ นำเสื้อผ้าที่เปียกชื้นขึ้นตากทีละชิ้น

ขณะที่ตากผ้าเธอก็คิดว่า หลังจากตากผ้าเสร็จจะบอกลูกสาวเรื่องท

บทที่ 356 ขอคิดดูก่อน

เหมาเกาหลี่เล่าเรื่องที่น้าชายสนใจแม่ให้ฟัง ยิ่งตู้เถาฮวาฟังมือก็ยิ่งเย็นเฉียบ จนเหงื่อเย็นผุดที่ฝ่ามือและหลัง

"เกาหลี่ น้าชายของหยวนหลงถูกหินทับจนไม่สามารถมีลูกได้ ถึงตอนนี้ก็ยังไม่ได้แต่งงานใช่ไหม?"

เธออยู่ที่หมู่บ้านโจวเจียโกวมานาน ก็พอรู้เรื่องราวและผู้คนในหมู่บ้านแล้ว เ

บทที่ 357 - รสนิยมแย่ๆ อะไรกัน?

"นั่นคือหลู่ฉางหย่ง!" เจิ้งชิงชิงที่มีสายตาเฉียบคมจำคนที่เดินนำหน้าด้วยมือล้วงกระเป๋าได้ทันทีแม้ในแสงไฟถนนที่สลัว

เขามีวัยรุ่นเกเรตามหลังมาเจ็ดแปดคน

หลี้เสี่ยวอวี้มองหลู่ฉางหย่งที่ขวางทางอยู่ด้วยคิ้วขมวด เห็นได้ชัดว่าพวกเขามาไม่ดี และมาเพื่อเธอด้วย

"ชิงชิง เธอลงจ