บทที่ 317 - ถ้าเธออยากจะเรียก ก็เรียกฉันว่าแม่

ฉินเย่เด็กคนนี้ สูญเสียแม่ตั้งแต่เล็ก ส่วนฉินต้าซานก็เป็นคนแบบนั้น ไม่เคยทำหน้าที่พ่อเลย

ฉินเย่ไม่เคยได้รับความรักจากพ่อแม่ จึงกระหายที่จะได้รับความรักจากพ่อแม่

"ป้าหลี่ ผมไม่มีบ้านแล้ว ไม่มีครอบครัวแล้วฮือๆๆ..." ฉินเย่พูดพลางร้องไห้

หลี่ซูผิงตาแดง

บทที่ 318 - คือคุณใช่ไหม? แม่ดอง

"แม่ครับ เกี๊ยวหมูผักกาดขาวหนึ่งที่ ผักดองหมูหนึ่งที่"

"แม่ครับ อาจารย์หวังสั่งบะหมี่ซอสถั่วเหลืองหนึ่งชาม"

"แม่ครับ ลุงฉีสั่งเกี๊ยวไข่กุยช่ายหนึ่งที่"

ฉินเย่ที่เมื่อสองวันก่อนยังดูเหม่อลอย ตอนนี้เต็มไปด้วยพลัง ทั้งร้านเกี๊ยวได้ยินเสียงเขาเรียกแม่

จากหมาป่าหน้าดุ

บทที่ 319 - ฉันกลัวว่าสักวันเขาจะทำให้ฉันตายเพราะความกตัญญู

"ใครบอกว่าฉันคืนดีกับหลินกั๋วต้ง?"

แม่ของจางที่กำลังพูดพล่ามชะงัก มองเสื้อผ้าที่พนักงานพับเรียบร้อยแล้วพูด: "นี่คุณไม่ได้ซื้อเสื้อผ้าให้กั๋วต้งหรอกหรือ?"

แบบนี้ไม่เรียกว่าคืนดีหรือ?

หลี่ซูผิงหัวเราะเย็นชา "ใครบอกว่าเสื้อผ้านี้ฉันซื้อให้