บทที่ 315 ลูกผู้ชายต้องรักษาคำพูด น้ำลายที่ถ่มแล้วไม่อาจเก็บคืน

หลินเจี้ยนซื่อ: "พ่อ พ่อเป็นผู้ชาย เป็นลูกผู้ชาย คำพูดที่ออกจากปากต้องเป็นเหมือนตะปูที่ตอกแล้ว จะถอนคืนได้ยังไง? พ่อเคยบอกว่าเงินที่ยืมมา พ่อจะใช้คืนเอง ไม่ต้องให้ผมใช้ คำพูดที่พูดออกไปแล้วก็เหมือนน้ำที่สาดออกไป จะเก็บกลับคืนมาได้ยังไ

บทที่ 316 แต่ในใจฉันกลับหวังว่าไอ้คนเลวแบบนั้นจะรักฉัน

เมื่อแม่ของชุนเห็นหลินเจี้ยนซื่อจากไป จึงจะไปเก็บของที่กองอยู่ในลานบ้าน

"คุณจะทำอะไร? นี่มันของบ้านเรานะ" จางเจียวรีบขวางเธอไว้

แม่ของชุนตกใจเล็กน้อย "นี่ไม่ใช่ของของหลินเจี้ยนซื่อหรอกหรือ? เขาบอกว่าไม่เอาของพวกนี้แล้ว ใครอยากเก็บก็เก็บไปไม่ใช

บทที่ 317 - ถ้าเธออยากจะเรียก ก็เรียกฉันว่าแม่

ฉินเย่เด็กคนนี้ สูญเสียแม่ตั้งแต่เล็ก ส่วนฉินต้าซานก็เป็นคนแบบนั้น ไม่เคยทำหน้าที่พ่อเลย

ฉินเย่ไม่เคยได้รับความรักจากพ่อแม่ จึงกระหายที่จะได้รับความรักจากพ่อแม่

"ป้าหลี่ ผมไม่มีบ้านแล้ว ไม่มีครอบครัวแล้วฮือๆๆ..." ฉินเย่พูดพลางร้องไห้

หลี่ซูผิงตาแดง