บทที่ 30 หน้าด้านหนาเตอะ ก้นดำมืด หัวใจตับไตปอดเน่าเฟะหมด

ผู้หญิงผมหยิกหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ ชี้หน้าด่าหลี่ซูผิง: "พูดบ้าอะไร เธอบอกว่าฉันชนก็เป็นฉันชนเลยเหรอ ฉันว่าเธอกับไอ้อันธพาลนั่นเป็นพวกเดียวกัน ถึงได้ช่วยมันพูด"

หลี่ซูผิงหันไปมองฉินเย่แวบหนึ่ง แล้วหันกลับมาโต้ต่อ "ฉันยังไม่เคยรู้จักเด็กคนน

บทที่ 31 ไปช่วยพูดกับแม่หน่อย

จางเจียวกลับถึงบ้านหลังเลิกงาน เห็นรอยข่วนบนใบหน้าของลูกชายที่กำลังเล่นอยู่ในลาน "จุ้นจุ้น หน้าลูกเป็นอะไร?"

จุ้นจุ้นเบ้ปากน้อยๆ อย่างน้อยใจ "ฮวาฮวาข่วนค่ะ"

ฮวาฮวาเป็นเด็กที่สถานรับเลี้ยงเด็ก

จางเจียวทั้งสงสารทั้งโกรธ จูงมือลูกเข้าบ้าน แล้วพูดกับหลินกั๋วต้งที่นั่งสู

บทที่ 32 เริ่มขายเกี๊ยว

ในห้องเลขที่ 8 แม่ของชุนเป่าและลูกสาวชุนเป่ากำลังนั่งพับกล่องกระดาษที่โต๊ะ

ชุนเป่าที่มีคางเรียวแหลมได้ยินบทสนทนาข้างนอก จึงถามแม่อย่างสงสัย "แม่คะ ป้าหลี่ที่ห้องเลขที่ 5 ไปขายเกี๊ยว จะขายได้ไหมคะ?"

ชิ่นหรง แม่ของชุนเป่า มือยังคงพับกล่องไม่หยุด พูดพลางยิ้มว่า "คนพวกนั้นข้า