บทที่ 281 การเรียนรู้ไม่มีที่สิ้นสุด

จ้าวซือยี้และเหล่าลูกสมุนเดินมาถึงประตูโรงเรียน ทันใดนั้นเจียงปี้ชุนก็ชี้ไปที่จักรยานที่กำลังขี่ผ่านหน้าพวกเธอ "พวกเธอดูสิ นั่นหลินเสี่ยวอวี้ใช่ไหม?"

"ใช่แล้ว เป็นเธอ คนที่นั่งด้านหลังคือเจิ้งชิงชิง"

"หลินเสี่ยวอวี้มีจักรยานด้วยเหรอ? ซือยี้ยังไม่มีเลยนะ"

จ้า

บทที่ 282 "ไม่งั้นเธอไปถามพ่อฉันดูสิว่าเขาคิดยังไง?"

หลี้เสี่ยวอวี้พาเจิ้งชิงชิงมาถึงปากซอยบ้านของเธอ เจิ้งชิงชิงลงจากจักรยานโบกมือบอกลา "ลาก่อนป้า ลาก่อนเสี่ยวอวี้ แล้วเจอกันพรุ่งนี้"

"ลาก่อน"

"เจอกันพรุ่งนี้"

มองเจิ้งชิงชิงเข้าซอยไปแล้ว แม่ลูกสองคนจึงขี่จักรยานต่อกลับบ้าน

หลี้เสี่ยวอวี้: "แม่ค

บทที่ 283 หลินเจี้ยนซื่อถูกทำร้าย

ซ่งเจียหรงมองหน้าหลินเจี้ยนซื่อพูดว่า: "ตอนที่เราต้องไปทำงานในชนบท มีครั้งหนึ่งผมปวดท้องเพราะหิว คุณเป็นคนให้ขนมปังผมสองชิ้น บุญคุณนี้ผมซ่งเจียหรงจะไม่มีวันลืม"

"วันจันทร์คุณมาหาผมที่โรงงานพลาสติก ผมจะจัดการสัมภาษณ์ให้แบบผ่านๆ แล้วจัดการให้คุณเข้าทำงานในโรงงานเลย