บทที่ 27 เกี๊ยวหมูผักป่า

ผัดผักกาดขาว ผัดเต้าหู้ ซุปผักโขม หลินหย่งเหนียนถือตะเกียบมองอาหารตรงหน้าด้วยคิ้วขมวด

อดบ่นไม่ได้ "ทำไมไม่มีผัดเนื้อบ้างล่ะ?"

จางเจียวก็ขมวดคิ้วบ่นเบาๆ "จุ้นจุ้นไม่ชอบกินเต้าหู้ ฉันก็ไม่ชอบกินผักโขม"

"ตอนแม่อยู่ มื้อเย็นมักจะมีกับข้าวที่มีเนื้อสัตว์เสมอ" หลินกั๋วต้งก็ไม

บทที่ 28 อย่าคิดว่าจุ้นจุ้นจะยอมรับเธอเป็นย่า

จานเกี๊ยวสองจานถูกยกขึ้นโต๊ะ หลินเสี่ยวอวี้หมุนตัวกลับไปยกน้ำซุปเกี๊ยวในครัว

หลายบ้านในลานมีเสียงตีเด็กดังขึ้น พร้อมกับเสียงด่าของผู้ใหญ่และเสียงร้องไห้ของเด็ก

"จะทำเกี๊ยวให้ฉันดูเหมือนเกี๊ยวไหม?"

"แม่ไม่ทำเกี๊ยวให้หนู แสดงว่าไม่รักหนู แม่เป็นแม่ที่

บทที่ 29 เห็นความอยุติธรรมก็ต้องช่วย

ตั้งแผงขายเกี๊ยว?

หลินเสี่ยวอวี้นอนบนเตียงชั้นบนกะพริบตา ไม่คิดว่าแม่จะมีความคิดนี้

"ได้สิคะ เกี๊ยวที่แม่ทำอร่อยขนาดนี้ ถ้าไปตั้งแผงต้องขายดีแน่ๆ แต่จะเหนื่อยเกินไปไหมคะ"

ต้องตากแดดตากลม และอาจจะโดนคนรู้จักหัวเราะเยาะด้วย

เธอคิดว่าการตั้งแผงไม่มีอะไร ไม่ว่าจะทำ