บทที่ 164 คนแบบนี้ สมควรแล้วที่จะไม่มีลูกชายดูแลยามแก่เฒ่า!

วันนี้เป็นวันเทศกาล โรงงานทุกแห่งเลิกงานเร็ว

จางเจียวถือบ๊ะจ่างที่โรงงานแจก "แวะ" ไปที่ร้านเกี๊ยว

ตอนบ่ายสามครึ่ง ในร้านไม่มีลูกค้า

จางเจียวยืนอยู่ที่ประตู เห็นแม่สามีหลี่ซูผิงกับคนงานในร้านสองคนกำลังใช้คีมถอนขนไก่และขาหมู

ไม่ต้องพูดก็รู้

บทที่ 165 พบเพื่อนเก่า

หลังจากกินมื้อเย็นอย่างเอร็ดอร่อย ฉินเย่ขี่รถสามล้อ พาแม่ลูกฉินหรงกลับบ้าน

ลมกลางคืนเย็นๆ ฉินหรงพันผ้าพันคอให้ชุนเป่า กลัวว่าลูกจะหนาวแล้วป่วย

"วันนี้ชุนเป่ามีความสุขไหมลูก?" ฉินหรงเห็นรอยยิ้มบนใบหน้าลูกสาวยังไม่จางหาย จึงถามอย่างอ่อนโยน

ชุนเป่าตาเป็นประกาย พยักหน้าแรงๆ

วันน

บทที่ 166 อดีตของหลี่ซูผิง

เมื่อได้ยินว่าหลี่ซูผิงได้เข้าทำงานที่โรงงานตัดเย็บ ชิวจินอวี๋ก็แสดงความอิจฉา

ตอนนั้นครอบครัวเธอถูกจัดให้เป็นชนชั้นเจ้าของกิจการขนาดเล็ก แม้จะใช้จักรเย็บผ้าเป็น งานดีๆ แบบนี้ก็ไม่มีทางตกมาถึงคนในครอบครัวเธอ

"ตอนนี้เธอยังทำงานที่โรงงานตัดเย็บอยู่ไหม?" ชิวจินอวี๋ถาม

หลี่