บทที่ 137 พวกเราไม่กินของเรียกแขกฟรีหรอก พวกเรามีเงิน พวกเราซื้อเอง

เมื่อโจวชุ่ยหลานมาถึงร้านเกี๊ยว ในร้านมีลูกค้านั่งกินเกี๊ยวอยู่แล้วราวสิบกว่าคน

ลูกค้าส่วนใหญ่เป็นคนที่เดินผ่านมา แล้วถูกดึงดูดด้วยการแจกซุปกระดูกสาหร่ายฟรี

บางคนเดิมทีตั้งใจจะไปกินที่ร้านอาหารของรัฐ แต่เห็นร้านเกี๊ยวเปิดใหม่ กลิ่

บทที่ 138 ฉันรู้สึกว่าเด็กคนนี้ดูคล้ายใครสักคน เธอสังเกตเห็นไหม?

บ่ายวันนั้นป้าวังจัดการธุระเสร็จแต่เช้า รอให้หลานเลิกเรียน ครอบครัวเลิกงาน จะได้ไปอุดหนุนร้านเกี๊ยวของหลี่ซูผิงด้วยกัน

"ย่าครับ..." จุ้นจุ้นหลานชายคนโตสะพายกระเป๋าวิ่งเข้าบ้าน

โยนกระเป๋าทิ้งแล้วพูดว่า: "ย่า เราไปกินเกี๊ยวที่ร้านย่า

บทที่ 139 มองเท่าไหร่ก็ไม่พอ

"รสชาติเป็นไงบ้างคะ?" หลี่ซูผิงถือเกี๊ยวผักกาดขาวหมูสามจานเดินมาที่โต๊ะของกู้เจิ้นหย่วน

กู้เจิ้นหย่วนวางตะเกียบ ยื่นมือไปรับเกี๊ยว "รสชาติดีมากครับ"

หลี่ซูผิงยิ้มตาหยี: "พวกคุณชอบก็ดีแล้ว ขอบคุณที่อุตส่าห์มาไกลมาอุดหนุนพวกเรา"

"เธอ...เธอคือหลี่ซูผิงเหรอ?" แม่เฒ่าหวี