บทที่ 86

ฉับพลันแววตาก็ถูกห้องที่แสงไฟสว่างโร่ในส่วนลึกดึงดูดเข้าให้

เฟยเอ๋อก้าวไปข้างหน้าอย่างนวยนาด มองห้องที่สว่างห้องนั้น สดับฟังเสียงจากด้านในอย่างระแวดระวัง ช่างเงียบสงบนัก ราวกับไม่มีเสียงอลหม่านใดๆ ทว่าทั้งที่ด้านในสว่างอยู่แท้ๆ แต่กลับเงียบขนาดนี้...

มีเรื่องตกสะพรึงที่

บทที่ 87

วันถัดมา

“ไฉนจึงอยากเข้าวังกะทันหัน” โหลวเหยนหมิงยืนอยู่ข้างกายเฟยเอ๋อบริเวณไม่ไกล มองนางผลัดเปลี่ยนชุดชาววังอันงดงามทั้งร่างอย่างฉับพลัน

“คิดถึงเสด็จพี่ของข้าแล้ว ก็ต้องเข้าวังไปเยี่ยมเขาเป็นธรรมดาสิ!” เฟยเอ๋อยิ้มซุกซน แต่กลับปกปิดความละอายใจในสายตาเอาไว้ อันที่จริงนา

บทที่ 88

เฟยเอ๋อกัดฟัน แม้ว่าในอกจะไม่ค่อยสบายนัก แต่ก็ยังอยากถาม “ข้าหมายความว่า ถ้าหากซีอวิ๋นยังไม่ตาย และข้ากับนางล้วนยืนอยู่เบื้องหน้าท่าน หากว่าท่านจำเป็นต้องเลือกหนึ่งคน ท่านจะเลือกใคร”

ใบหน้าโหลวเหยนหมิงเคร่งขรึมลง มองเฟยเอ๋ออย่างเงียบงันนานเนิ่น ไม่ได้ตอบคำถาม

ในใจของเฟ