บทที่ 127

“ทว่าข้าหลิงเชียนเจว๋กลับชอบคนบางประเภท!” หลิงเชียนเจว๋ยิ้มบาง มือที่วางไว้บนเอวของเฟยเอ๋อกลับยิ่งเพิ่มความหนักแน่นมากกว่าเดิมหลายขนัด

เฟยเอ๋อกัดเรียวปาก มองเขาอย่างโทมนัส “คนบางประเภทความจริงแล้วก็ไม่ได้ดีขนาดนั้นเหมือนอย่างที่ท่านจินตนาการเอาไว้หรอก บางทีนางอาจจะเคยจงใจหลอกล

บทที่ 128

ยนเจว๋มุ่นคิ้ว มองท่าทีของเฟยเอ๋อ ความฉงนในทรวงก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้น

เขาจำได้ว่าวันนั้นบทที่พบเฟยเอ๋อเป็นครั้งแรก มีคนของจวนอ๋องเหยนหมิงกลุ่มหนึ่งวิ่งเข้ามาในโรงเหล้าอย่างกะทันหัน องครักษ์เหล่านั้นพูดอยู่ตลอดว่ากำลังตามหาคนที่หนีออกจากจวนอ๋อง

และบัดนี้เฟยเอ๋อกลับพูดว่าพ่อของเด็ก

บทที่ 129

“ไม่จำเป็นแล้ว!” หลิงเชียนเจว๋ยิ้มเย็นเล็กน้อย หันหน้าไปมองยังแววประกายในดวงตาของโหลวเหยนหมิง และหันหน้ากลับพร้อมสาวเท้ายาวๆ เดินออกจากจวนอ๋อง

บัดนี้ โหลวฮ่าวเยว่เดินเข้ามาพอดี และหันหน้าไปมองก็เห็นว่าในมือที่หลิงเชียนเจว๋กำแน่นอยู่นั้นมีปิ่นหยกราคาถูกอยู่ข้างหนึ่ง

“รอป