บทที่117

“ทำไมแค่โหลวฮ่าวเยว่เจ้ายังต้องหลบ？“หลังจากที่เวลาดื่มชาช่วงบ่ายผ่านไป หลิงเชียนเจว่อยู่ดีๆก็ใช้พัดเปิดผ้าม่านเข้า แล้วก็ค่อยเดินเข้ามาถามเฟยเอ๋อที่ถอนหายใจอยู่ที่กำแพง

“ห้ะ？“เฟยเอ๋อแผ่ลิ้นออกแล้วมองไปยังหลิงเชียนเจว่

“จริงๆแล้วเจ้าเป็นใครกันแน่？“หลิงเชียนเจว่หลี่ตามองนา

บทที่118

“ที่จริงแล้วคนที่มีเงินก็ไม่ได้มาซื้อเยอะมากหรือว่าท่านเองก็ไม่รู้หรอ？”เฟยเอ๋อขมวดคิ้ว：“ท่านลองคิดดูประชาชนคนทั่วไปไม่สามารถที่จะซื้อผ้าของท่านได้แน่นอนว่าเขาไม่มีทางที่จะเข้าไปร้านท่านอย่างแน่นอน เพราะว่าขนาดของที่ถูกที่สุดในนั้นพวกเขายังไม่มีปํญาซื้อได้！ แล้วก็คนที่ดูมีเงินหน่อยอย่

บทที่119

“พอแล้ว！ท้องของเจ้าเริ่มคำรามออกมาอีกแล้ว！“หลิงเชียนเจว่ยิ้มเบา ๆ แล้วเดินมาที่โต๊ะเพื่อรินเหล้า

เฟยเอ๋อลังเลอยู่พักนึง แล้วก็เดินขึ้นมาแล้วเหลือบไปมองอาหารที่ดูน่าอร่อยที่วางอยู่บนโต๊ะแต่กลับไม่กล้าแตะช่างเป็นการทรมานกันจริง ๆ เลย....

ลูก แม่ทำเพื่อเจ้าตอนนี้ของที่น่า