บทที่ 114

บทที่114

ทันใดนั้น เงาของพระชายาของตำหนักอ๋องเหยนหมิงก็เข้ามาในสมองของเขาทันที

“ไม่น่าจะใช่นะ.......”หลิงเชียนเจว่ขมวดคิ้วแน่น

“ไม่น่าจะอะไร？”เฟยเอ๋อที่กำลังปูผ้าปูเตียงอยู่ยืนขึ้น แล้วหันมาจ้องเขม่งเขาทันที

“ไม่มีอะไร！”หลิงเชียนเจว่มองเฟยเอ๋อแวบนึง

แล

บทที่ 115

บทที่115

“ปวดมาก.....“

หลิงเชียนเจว่ที่ยืนอยู่ด้านข้างมองไปที่เฟยเอ๋อที่กำลังนอนหลับอยู่ แล้วก็พลางกดที่หน้าอกตัวเอง แล้วพูดขึ้นน้ำตาก็ค่อยๆไหลออกมาตรงขอบตาปากก็พึมพำอะไรแปลกๆอยู่

ปวด？นางเจ็บปวดตรงไหนกัน？เจ็บที่ใจหรอ？หลิงเชียนเจว่ขมวดคิ้วแน่น แล้วหันไปมองเฟยเอ๋อที่ฟ้าส

บทที่ 117

บทที่117

“ทำไมแค่โหลวฮ่าวเยว่เจ้ายังต้องหลบ？“หลังจากที่เวลาดื่มชาช่วงบ่ายผ่านไป หลิงเชียนเจว่อยู่ดีๆก็ใช้พัดเปิดผ้าม่านเข้า แล้วก็ค่อยเดินเข้ามาถามเฟยเอ๋อที่ถอนหายใจอยู่ที่กำแพง

“ห้ะ？“เฟยเอ๋อแผ่ลิ้นออกแล้วมองไปยังหลิงเชียนเจว่

“จริงๆแล้วเจ้าเป็นใครกันแน่？“หลิงเชียนเจว่