บทที่ 1 ข้ามมิติ

“ใช่ ใช้ดามเล่มนั้นแทงเข้าหัวใจของฉูเฟยเอ๋อก็พอ! ใช่ ตรงนั้นแหละ! 1 2 3 แทง”

“อ๊า!!!”

เลือดกระเด็นไปทุกทิศทาง ทันใดนั้นผู้กำกับทั้งหมดก็พากันตกตะลึง

“โอ้ย แกแทงลงไปจริงทำไม? มันเป็นแค่การแสดง ไม่ใช่ให้แกฆ่าคนจริงๆ” ผู้กำกับพูดอย่างโมโห แล้วรีบเข้าไปพยุงตัวฉูเฟยเอ๋อที่กำลังล้มลง “เฟยเอ๋อ! เป็นยังไงบ้าง?”

“ผู้ … ผู้กำกับ” เลือดไหลออกมาตรงขอบปากของเฟยเอ๋อ หลังจากนั้นเลือดสดๆก็ไหลออกมาจากปากของเธอ

“พระเจ้า มีคนกำลังจะตาย” ไม่รู้ว่าใครกำลังตะโกนอยู่ข้างๆ

“ไอ้โง่ จะตะโกนทำไม รีบไปเรียกรถพยาบาลมาสิ เร็ว!!”

คิ้วสองข้างของเฟยเอ๋อขมวดเข้ามาจนชิด สมองของเธอรู้สึกแค่ว่าเลือดค่อยๆไหลออกมาราวกับว่าชีวิตของเธอกำลังจะหมดไปอย่างรวดเร็วคล้ายๆกับเลือดที่ไหลออกมา ค่อยๆสลาย และหายไป…

“เฟยเอ๋อ! อดทนไว้นะ! อดทนไว้! ขออย่าให้เกิดเรื่องอะไรขึ้นเลย ถ้าเธอเป็นอะไรไปพวกเราจะทำยังไง!”

เลวที่สุด! ก่อนที่จะหมดสติไปในใจของฉูเฟยเอ๋อก็ด่าอย่างโกรธแค้น ฉันกำลังจะตาย พวกแกยังมีหน้าที่จะห่วงแต่ตัวเองอีก

xxxxxxxxxxxxx

ทั้งสี่ด้านเต็มไปด้วยความมืด คนที่กลัวความมืดอย่างฉูเฟยเอ๋อ เดินไปพร้อมกับการสั่นไปทั้งตัวในกลุ่มคนที่พึ่งจะเสียชีวิตมาเหมือนกัน โดยไม่รู้ว่าจะไปแห่งหนใด

“เป็นผีแล้วยังจะกลัวความมืดอีก! เป็นผีที่ไม่เอาไหนจริงๆ”

เฟยเอ๋อสั่นไปทั้งตัวพร้อมกับหันหลังกลับไปมองคนที่กำลังหัวเราะเยาะอยู่ เป็นผู้ชายที่มีหนวดเล็กๆสองข้างสวมชุดสมัยก่อน

“จ็จ็จ็ ยังดีที่เป็นผีที่หน้าตาสะสวย” เจ้าหนวดหัวเราะเบาๆแล้วพลิกดูดวงความเป็นความตายในมือของเธอ พร้อมกับทำหน้าอึ่งตะลึง แล้วเงยหน้าขึ้นมามองฉูเฟยเอ๋ออีกครั้ง

“ฉูเฟยเอ๋อ” เจ้าหนวดมองหน้าเฟยเอ๋ออย่างตกตะลึง

ฉูเฟยเอ๋อไม่รู้จะทำยังไง จึงหยุดชะงักและเป็นจังหวะที่ถูกลมพัดต่อหน้าเจ้าหนวด

“เรียกฉันหรอ” เฟยเอ๋อสั่นกลัวอยู่พักนึง เพราะรู้ว่าผู้ชายที่ยืนข้างหน้าตัวเองเป็นผี แต่กลับลืมไปว่าตัวเองก็เป็นผีเหมือนกันและกลัวจนอยากถอยห่างออกมา แต่ก็ทำอะไรไม่ได้เพราะเธอไม่สามารถขยับตัวได้

“ฉูเฟยเอ๋อ เมื่อพันปีก่อนเป็นองค์หญิงใหญ่ของราชวงศ์โหลงโฉง ต่อมาได้แต่งงานกับอ๋องเหยนหมิง แล้วได้กินยาฆ่าตัวตายในคืนวันเข้าเรือนหอ” เจ้าหนวดมองไปยังฉูเฟยเอ๋อที่สวมชุดสมัยปัจจุบันอย่างงุนงง “ คือเธอใช่มั้ย ? “

“ขอร้องล่ะ! เจ้าหนวด! ฉันนะเป็นคนในยุคศตวรรษ 21 แกพูดอะไรถึงราชวงศ์บ้าอะไร? “ ฉูเฟยเอ๋อมองเขาอย่างอารมณ์เสีย “ชื่อน่ะคือชื่อฉัน แต่สิ่งที่แกพูดมาทั้งหมดไม่ใช่ฉัน!”

“โอ้ท่านเทพธิดาฟ้าดิน ข้าจับผิดตัวอีกแล้วหรอ” เจ้าหนวดกระโดดออกมาอย่างรวดเร็ว พร้อมกับเต้นไปเต้นมารอบตัวฉูเฟยเอ๋ออย่างลนลาน

“อะไรนะ จับผิดตัว?” เฟยเอ๋อมองเจ้สหนวดที่กำลังกระโดดไปกระโดดมารอบตัวเธอ ในใจรู้สึกถึงลางสังหรณ์ที่ไม่ดี “แกใม่ใช่ทำให้ฉันตายแบบไม่ยุติธรรมใช่มั้ย? ห้ะ!”

“เงียบ!” เจ้าหนวดรีบปิดปากเธออย่างรวดเร็ว แล้วกระซิบเบาๆ “ขอโทษจริงๆ ข้าพึ่งจะทำงานได้ไม่ถึง 200 ปีเลย เจ้าเป็นผีตัวที่ 10 กว่า ที่ข้าจับผิดมา!”

“งั้น ฉันก็……”

“เฮ้ย…เงียบไว้ก่อน!”เจ้าหนวดหมดความอดทนในการพูดดีๆ “ตอนนี้เจ้าอยากกลับเข้าร่างเดิมของเจ้าก็ไม่ทันแล้ว ถึงยังไงข้าก็จับมาผิดแล้ว

ตอนนี้ที่ข้าทำได้คือ เรียกวิญญาณของฉูเฟยเอ๋อมา แล้วให้เจ้าเข้าร่างนางแทน พร้อมกับการเริ่มต้นชีวิตใหม่!”

“อะไรนะ?” เฟยเอ๋อพูดอย่างอึ้ง ไม่ถามความยินยอมของนางแล้วยังจะให้ไปอาศัยร่างของใครไม่รู้? “ไม่…”

“พอเถอะ เวลามีไม่มากแล้ว ต้องอาศัยช่วงนี้ที่ร่างกายของฉูเฟยเอ๋อยังไม่สิ้นลมหายใจกลับเข้าร่างของนาง! เออใช่ข้าว่าให้วิญญาณของเจ้าได้เจอกับร่างของนางในห้วงมิติเวลาก่อน!”

“ไม่เอา ฉันไม่เอา…!!! ” ทันใดนั้นแสงสว่างก็แวบเข้ามา ฉูเฟยเอ๋อรู้สึกเหมืแนกับว่า โลกหมุนรอบตัวเอง เหมือนร่างกายโดนโยนลงไปในห้วงเวลาที่ว่างเปล่า ลอยไปตามแสงสว่างเส้นเล็กๆที่ใกล้นเข้ามาเรื่อยๆ

“ช่วยด้วย…. ฉันไม่อยากย้อนกลับไป อ้ากก..”

บทที่ 2 ร่วงไปในอ่างอาบน้ำของท่านอ๋อง

“อ๊ายย… ช่วยด้วย ฉันไม่อยากกลับไปอดีต ไม่เอา…อ๊ากก”

เสียงกรี๊ดที่แหลมของเธอดังก้องไปทั่วท้องฟ้าราชวงศ์โหลงโฉง เสี่ยวฟางจื่อออกมาเทกาต้มน้ำพอดีได้ยินเสียงร้องอันน่ากลัว จนมือสั่น จึงมองไปบนท้องฟ้าอย่างสงสัย ทันใดนั้นก็เห็นแสงสว่างเป็นเส้นตกลงมา..

จากนั้นก็เห็นแค่แสงสว่างลิบเข้าไปในหลังคาของตำหนักหลังหนึ่งในราชวัง แต่เมื่อมองไปยังที่นั่นกลับเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

เสี่ยวฟางจื่อส่ายหัวไปมา “ข้าน่าจะง่วงจนหลอนไปเองแล้วมั้ง? ไม่ได้ละ ข้าต้องรีบไปนอนแล้ว!”

“อ๊าก…” ฉูเฟยเอ๋อรู้สึกเหมือนสมองได้รับการกระทบกระเทือน และได้ยินเพียงแค่เสียงที่ตกลงมาในน้ำ หลังจากนั้นรอบตัวก็เต็มไปด้วยไอน้ำร้อน

“เอ๊ะ?” ฉูเฟยเอ๋อลืมตาขึ้น และอึ้งกับเงารูปร่างใหญ่โตกำยำที่เธอมองเห็นอยู่ข้างหน้า แล้วค่อยๆชัดเจนมากขึ้น หนึ่งก้อน สองก้อน สามก้อน…. ว้าว สุดยอด ผู้ชายคนนี้มีซิกแพค อร้ายย! ยิ่งมอง ยิ่ง… โอ้มายกอด รูปร่างของผู้ชายคนนี้สามารถทำให้ผู้หญิงยุคศตวรรษ 21 เลือดกำเดาไหลได้เลยทีเดียว ยิ่งมองขึ้นไปยิ่ง….

ภายใต้คางที่มีเคราสีเข้มบางๆ และริมฝีปากที่ได้รูปน่าสัมผัส จมูกที่โด่งเป็นสัน แววตาสองข้างที่ดูสุขุมนุ่มลึกดุจดังเทพพยาดา และปลายคิ้วทั้งสองข้างที่ดูงอนเล็กน้อยชวนให้น่าดึงดูด ยิ่งมองก็ยิ่งใจสั่น แล้วยังมีผมเงาสลวยยาวปะไหล่อันกว้างที่ชุ่มน้ำน่าหลงไหล

อร๊ายย คิดไม่ถึงว่าพอลืมตาขึ้นมาแล้วจะเจอผู้ชายที่หล่อกระชากใจขนาดนี้ นางใกล้จะเลือดกำเดาไหลแล้ว!!!

“เจ้าจะมองข้าถึงเมื่อไหร่?” คำพูดน้ำเสียงห้วนๆก็ดังเข้ามาในหูของนาง

โห! ขนาดน้ำเสียงยังมีเสน่ห์ขนาดนี้ ยิ่งทำให้นางยิ่งหลงไหลขึ้นไปอีก แล้วนางก็เอามือสองข้างมาประสานกันแล้วก็มองผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าอย่างเคลิบเคลิ้ม: “พ่อหนุ่ม อยากจะมาเป็นนายแบบให้บริษัทเรามั้ย?”

“ฉูเฟยเอ๋อ! เจ้ากำลังทำอะไรอยู่?” โหลวเหยนหมิงทนไม่ไหวกับสีหน้าและอาการของนางในตอนนี้ จึงแสดงสีหน้าเอือมระอาออกมา

“ห๊ะ?” เมื่อสติของนางกลับคืนมา จึงเลิกมองเขาแล้วหันไปรอบๆ ก็ตกใจ:“ฉันย้อนกลับมาในยุคโบราณจริงๆหรอ?”

โหลวเหยนหมิงขมวดคิ้วแล้วมมองนาง แล้วค่อยๆหลี่ตาจ้องนางจนนางเพ้อเสร็จ

“นั่น....นั่น....”เฟยเอ๋อหันกลับมาแล้วหันไปมองสีหน้าของโหลวเหยนหมิงทันที “นาย...นาย..”ทำไมเขาถึงรู้จักชื่อของนาง?

โหลวเหยนหมิงเบนสายตามองต่ำลง มองไปยังเรือนร่างของนางอย่างอึ้งๆ แล้วก็อดไม่ไหวหัวเราะออกมาทันที

ฉูเฟยเอ๋อหยุดชะงักไป ตาบ้านี่กำลังหัวเราะอะไร? ถึงจะยิ้มแล้วดูดีก็เถอะ แต่ยิ้มแปลกๆแบบนี้มันทำให้รู้สึกใจคอไม่ดีเลยแฮะ ทันใดนั้นจึงก้มมองตามสายตาของเขาแล้ว.....

“อ๊ายยยย!!!!” เป็นเสียงที่อยู่ในระดับร้อยกว่าเดซิเบล ดังเข้าไปในทุกหนทุกแห่งของตำหนักอ๋องเหยนหมิง

ฉูเฟยเอ๋อตะลึงจนตาค้างก้มมองดูตัวเองที่เปลือยกายอยู่ตอนนี้ พอเรียกสติคืนได้ นางก็รีบเอามือมาปิดหน้าอกของนางเอาไว้ เงยหน้าขึ้นมาแล้วหลับตาตะโกนด่าออกไปอย่างโมโห “ไอ้บ้ากาม!”

โหลวเหยนหมิงยิ่งขมวดคิ้วหนักกว่าเดิม แต่ก็เลิกขมวดคิ้วแล้วหันมายิ้มให้นางอย่างยั่วยุ:“ชายาของข้า อย่าลืมสิว่าฐานะของเจ้าในตอนนี้คืออะไร! เป็นถึงชายาเอกอย่างถูกต้องตามประเพณีของข้า อย่าว่าแต่มองเรือนร่างของเจ้าเลย ถ้าข้าอยากจะได้เจ้า คำว่า บ้ากาม สองคำนี้ก็ใช้กับข้าไม่ได้!”

“ไอ้...ไอ้!!!” ฉูเฟยเอ๋อได้แต่กัดปากแน่น ทันใดนั้นคำพูดของเจ้าหนวดก็เข้ามาในสมองของนางทันที

“ชิ! ยิ่งไปกว่านั้น...”โหลวเหยนหมิงยกแขนขึ้นมาวางบนขอบอ่างอย่างสบายใจ แล้วหันมามองนางที่ไม่ได้ใส่อะไรเลยแล้วคิดว่านางทำเป็นเสแสร้งแกล้งทำเป็นปกปิด“เป็นเจ้าต่างหากที่เป็นฝ่ายกระโดดลงมาเอง แล้วยังจะปิดไว้ทำไม?”

บทที่ 3 การครอบครองที่แข็งแกร่ง

“ไม่ใช่! ฉันเดินไม่ระวังเลยตกลงมาต่างหาก!ใครจะไปรู้ว่าเจ้าหนวดจะ...”ฉูเฟยเอ๋อปิดปากตัวเองอย่างรวดเร็วแล้วหันมามองสายตาอันน่าสะพรึงกลัวของโหลวเหยนหมิงทันที

“เชอะ!” โหลวเหยนหมิงแสยะยิ้มแล้วให้มามองเรือนร่างที่ขาวเนียนน่าสัมผัสของนาง ทั้งส่วนที่อยู่ในน้ำและที่เหนือน้ำ แล้วสายตาของเขาก็เปลี่ยนเป็นความเยือกเย็น

“นาย..นายจะทำอะไร?”ฉูเฟยเอ๋อกลัวจนถอยหลังออกไปแล้วยกมือขึ้นมาปิดหน้าอกทั้งหมด ถึงแม้ว่าผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าถือว่าหน้าตาไม่เลว แต่แววตาของเขากลับมีความน่าสะพรึงกลัวอย่างกับมารร้าย

“จะทำอะไรงั้นหรอ? ” โหลวเหยนหมิงไม่พูดต่อแล้วหันไปคว้าเอวของนางอย่างรุนแรง แล้วก็ดึงนางเข้ามากอดอย่างแนบชิด “เห็นแบบนี้แสดงว่า ชายาเอกคงทนความเหงาไม่ไหว อยากจะมาอาบน้ำด้วยกันกับข้ามาก ในเมื่อเจ้ามาอยู่ในมือข้าแล้ว ข้าก็ไม่เห็นต้องปฎิเสธ!”

“ห๊ะ? ไม่....ไม่ใช่ว่าฉัน...อุ๊บ!” เสียงพูดที่ต้องการอธิบายก็มลายหายไปในปากทันที เฟยเอ๋ออึ้งจนตาค้างที่เห็นใบหน้าของเขาแนบติดกับนางและไม่อาจจะต้านทานกับการจูบอย่างดูดดื่มของเขาได้และเริ่มหนักหน่วงขึ้นเรื่อยๆ

ทันใดนั้นนางก็เห็นแววตาที่ร้ายกาจและไม่ม่ทีท่าว่าจะหยุด แล้วก็ทำให้นางรู้สึกว่าศักดิ์ศรีของนางถูกทำลายอย่างย่อยยับ หลังจากนั้นนางก็พยายามใช้มือที่อยู่ใต้น้ำผลักเขาออก แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ เพราะแรงผู้ชายนั้นแข็งแกร่งมาก แม้แต่นิดเดียวก็ขยับไม่ได้

“อื้อ....!”ฉูเฟยเอ๋อพยายามสะบัดหัวออก แต่เขาก็ยังคงใช้ปากประกบปากนางอย่างรุนแรง จนนางรู้สึกได้ว่า ปากของตัวเองเต็มไปด้วยเลือด และคงบวมแดงมากๆ

เฟยเอ๋อโกรธแค้นในใจเป็นอย่างมาก จ้องหน้าผู้ชายรูปงามคนแล้วเป็นจังหวะที่นางเปิดปาก แล้วเขากำลังจะเอาลิ้นสอดเข้ามา นางจึงใช้โอกาสนี้กัดปากของเขาไปอย่างแรง

โหลวเหยนหมิงเจ็บจนหยุดชะงักไป แล้วก็ถอยห่างออกไปนิดนึง และเขาก็ใช้สายตาที่แข็งกร้าวบนใบหน้าที่เจ็บปวดรวดและหันไปจ้องเขม่งเฟยเอ๋อ ริมฝีปากของนางยังติดรอยคราบเลือดของเขาอยู่...

เฟยเอ๋อหอบอย่างหนักและใช้แววตาที่เย็นชาจ้องไปที่โหลวเหยนหมิง“ไอ้คนเลว! ไอ้ไข่ตะพาบน้ำ!ไอ้หมูสมควรโดนเชือด!ไม่เคยเจอผู้หญิงมาก่อนรึไง?เอะอะก็จูบ!แล้วยังจูบแบบรุนแรงอีก!ไอ้....!”

โหลวเหยนหมิงกำหมัดแล้วพุ่งไปยังเสียงใสๆของนาง เฟยเอ๋อหยุดชะงักทันที เขากำหมัดไว้แน่นมาก ติดตามความสนุกได้ในตอนต่อไป แต่โหลวเหยนหมิงก็ไม่ปล่อยให้นางขยับไปไหนและจับนางไว้อย่างโมโหแล้วพยายามจับศรีษะของนางให้อยู่นิ่งๆไว้พร้อมกับประกบปากลงไปอีกครั้ง และใช้ทั้งความอ่อนโยนปนกับความเยือกเย็น

จนทำให้เฟยเอ๋อหมดเรี่ยวแรง พยายามที่จะจับหลังเขาเอาไว้ แต่ไม่รู้ว่าเขาจับมือและเท้าของนางไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่จนนางไม่สามารถขยับได้เลย

ไอ้คนชั่ว!!! ในใจของนางด่าด้วยความโกรธแค้น แล้วจ้องหน้าเขาอย่างโมโห แต่ลึกๆในใจก็เวทนากับโชคชะตาของตัวเอง

นางพยายามทำตัวแข็งทื่อไว้ภายในอ้อมอกของเขา เพื่อแสดงถึงว่า นางไม่ได้รู้สึกอะไรที่โดนแกล้งแบบนี้ โหลวเหยนหมิงแสยะยิ้ม แล้วเอามือมาสัมผัสที่หน้าอกของนาง

“อุ๊บ!” เฟยเอ๋อตะลึงแล้วตาค้างอีกรอบ

พอรู้ว่านางกำลังจะต่อต้าน โหลวเหยนหมิงก็ยิ้มสะใจอีกครั้ง แล้วใช้แรงจับศีรษะของนางไว้จนนางทรมานแล้วร้องออกมา แล้วจึงผ่อนแรงลง โดยใช้ความเคียดแค้นในการกดขี่ไปจนถึงความรักที่แผ่วบาง แล้วก็ค่อยๆใช้การจูบอย่างเร่าร้อน

และในระหว่างที่ปากกับลิ้นกำลังพัวพันกันอยู่นั้น ร่างกายของเฟยเอ๋อที่แข็งทื่อก้ค่อยๆอ่อนโยนลง ตาก็ค่อยๆคล้อยตาม แล้วก็ปล่อยเรือนร่างให้อยู่ภายในอ้อมอกของโหลวเหยนหมิงโดยไม่ตอบโต้ใดใด

แล้วนางก็รู้สึกได้ว่าเริ่มมีการเปลี่ยนแปลง โหลวเหยนหมิงยิ้มอย่างมีเลศนัย แล้วก็หยุดการจูบจากปากที่บวมเปล่งของนาง แล้วจึงก้มต่ำลงมากัดคอที่เนียนนุ่มของนางเบาๆและค่อยๆเลื่อนต่ำลงมาเรื่อยจนถึงเนินอกอันขาวเนียน เฟยเอ๋อเริ่มสั่นไปทั้งตัว ความรู้สึกที่ยิ่งถลำลึกยิ่งกลับทำให้นางหวาดกลัวแล้วมองไปยังคนที่กำลังไซร้บนเนินหน้าอกอยู่ขณะนั้น แล้วนางก็กรีดออกมาเสียงดังลั่น และพยายามใช้มือผลักเขาออก หลังจากนั้นจึงปิดบังเรือนร่างของตัวเองไว้แล้วถอยออกไปอย่างลนลาน

“ไอ้..ไอ้..”เฟยเอ๋อกัดปากอย่างแน่นแล้วหันไปจ้องคนอันตรายอย่างโหลวเหยนหมิงแล้วนางก็รีบถอยออกไปแต่อ่างอาบน้ำก็ไม่ได้ใหญ่ขนาดนั้น นางจะหลบไปไหนพ้น

“ผู้หญิงมารยา!” โหลวเหยนหมิงพูดอย่างเยือกเย็นแล้วรุกเข้ามาอย่างไม่พูดไม่จา และไม่มีความอ่อนโยนเหมือนที่ผ่านแล้วกักนางไว้ที่ขอบอ่าง แล้วใช้แรงพยายามกดขาของนางออก

“อ๊ายย!!!” ฉูเฟยเอ๋อกรีดร้องออกมาอย่างหวาดกลัว นางรู้ว่าสถาณการณ์ตอนนี้อยู่ถึงจุดไหน

“อย่า! ปล่อยฉันนะ! ไอ้บ้ากาม!ไอ้ปีศาจมารร้าย!ปล่อยฉันนะ! !อ๊ายย!!”

ความเจ็บปวดที่รู้สึกเหมือนโดนฉีกออกเป็นชิ้นๆ เฟยเอ๋อร้องออกมาเหมือนกับเสียงของสัตว์ที่ถูกทำร้าย แต่ก็ไม่สามารถเรียกความสงสารจากชายผู้นี้ได้และเขาก็ไม่ได้สนใจความเจ็บปวดและทรมานของเธอเลยสักนิด ไม่ได้สนใจว่านางจะเด็กแค่ไหน รู้แค่ต้องการใช้พละกำลังเพื่อปลดปล่อยความแค้นออกมา