บทที่ 35 กลิ่นความหึงที่คุกรุ่น

เสียงที่เกิดขึ้นถึงแม้มันจะบางเบา แต่เหว่ยหมิงยังคงได้ยินอย่างชัดเจน เขาจับถ้วยชาไปมา แล้วยกขึ้นมาดมกลิ่นชาที่จมูก เมื่อเสียงบนหลังคาหยุดลง เขาก็ค่อยๆเงยหน้าขึ้นไปมอง แล้วยิ้มมุมปาก แล้วค่อยๆยกถ้วยชาขึ้นมาดื่ม

เด็กสองคนนี้กล้าเกินไปแล้ว บุกเข้าตำหนักอ๋

บทที่ 36 ก็แค่ผู้หญิงที่ถูกทิ้ง

เหว่ยหมิงจัดการส่งเหล่าคุณชายตระกูลใหญ่ไปแล้วสองวัน หลายวันมานี้ ก็ไม่ได้ยินเรื่องผู้หญิงคนนั้นไปก่อเรื่องที่ไหนอีก อารมณ์ก็ถือว่าดีใช้ได้ มือถือพู่เม็ดหยกที่แตกเอาไว้

“หมิง”

การที่จางฮวายบุกเข้ามาแบบกะทันหันอย่างนี้ เหว่ยหมิงชินแล้ว เขาเงยหน้าไป

บทที่ 37 ชายสองเลือกเพียงหนึ่ง

แสงแดดสาดส่อง ต้นไผ่เขียวชอุ่มล้อมรอบทำให้รู้สึกร่มรื่น ที่ด้านน้าเก้าอี้โต๊ะไม้ไผ่ หงอีนำชุดกาน้ำชามาวางไว้ด้านข้าง ครั้งก่อนได้พบกันครั้งหนึ่ง เขาก็จำได้แล้วว่านางชอบดมกลิ่นชา ทำงานในหอนางโลมทำจนชินไปแล้ว สำหรับคนที่มีความชอบพิเศษแบบนี้ ครั้งเดียวเขาก็จำได้แล้ว