บทที่21 ครอบครัวเดียวกัน

เมื่อเห็นเงาเซี่ยอีอีที่อ่อนโยนจากไปแล้ว ในใจของเหว่ยเฉินรู้สึกอ่อนไหว มือที่ยื่นออกไปยังไม่เก็บกลับมาเลย

ระหว่างที่กลับไปเซี่ยอีอีเดินอย่างเร็วรวด พลางเดินพลางใช้ผ้าเช็ดหน้าเช็ดมือที่เหว่ยเฉินจับ “อี๋ ตงวี่ รีบไปเอาน้ำร้อนมาเร็ว ข้าจะอาบน้ำ เร็วเข้า”

ต

บทที่22 ผู้หญิงคนนั้นคือเจ้าใช่ไหม

เซี่ยเฉินวี่ซัดฝ่ามือพุ่งมา เหว่ยหมิงหงายมือรับฝ่ามือน้อยๆของเซี่ยเฉินวี่ พลังฝ่ามือของเซี่ยเฉินวี่ถูกซัดจนสลายไป เท้าสะดุด และถูกเหว่ยหมิงจับตัวไว้

เซี่ยเฉินวี่ไม่เคยแพ้จนเสียท่าหมดรูปขนาดนี้ เขาโกรธมากและหยิบมีดสั้นออกมาจากเอว ใช้มือจับไปที่สันคมขอ

บทที่23 เด็กๆหน้าตาเหมือนอ๋องหยงเลย

เฝ้าสุสาน? ใครบอกให้นางไป?

ในห้องรับแขก เฉินซื่อได้ยินว่าทั้งอ๋องหยงกับองค์ชายสี่ต่างเสด็จมา นางในฐานะฮูหยินของจวนก็ต้องออกมาต้อนรับ ยิ่งองค์ชายสี่เสด็จมาที่นี่คนเดียว ในตอนนี้ นางยิ่งต้องช่วยลูกสาวจับตาดูให้ดี

“วันนี้ทำไมอ๋องหยงถึงได้มีเวลามาเยี