บทที่13 เอาเงินมาอย่าพูดมาก

เดินทางมากว่าครึ่งเดือน ในที่สุดก็มาถึงเมืองหลวง คนพลุพล่าน ครึกครื้น เซี่ยวี่ซื่อเปิดผ้าม่านบนรถม้าแล้วมองไปยังด้านนอกนานมาก จนนางเริ่มเหนื่อยจึงนั่งลง มองไปที่เซี่ยอีอีแล้วพูดว่า:“ท่านแม่ เมืองหลวงคนเยอะจังเลย!”

เซี่ยอีอียิ้มเบาๆๆ“หรอ ซื่อเอ๋อชอบที่นี่ไหม?”

บทที่14 คุณหนูคนบ้ากลับมาแล้ว

พริบตาเดียวที่เซี่ยอีอีกระพริบตา สายตาแวบไปความประชดประชัน นางกระตุกมุมปากขึ้น แล้วพูดอย่างเรียบเฉยได้“เงินที่เข้ามาในห่อผ้าของข้าแล้ว ก็ไม่มีเหตุผลที่จะออกไปอีก ในเมื่อเจ้าต้องการมัน งั้นก็เข้ามาเอาเองก็แล้วกัน”

เมื่อชายฉกรรจ์ได้ยินดังนั้น ก็ก้าวขึ้นหน้า

บทที่15 เด็กสองคนนี้ของใครกัน

เมื่อได้ยินข่าวของเซี่ยอีอี เซี่ยหวินเทียนก็ไม่ได้ต้องเสียเวลานาน ก็รีบตรงดิ่งไปที่โรงเตี๊ยม เมื่อเห็นในโรงเตี๊ยมเต็มไปด้วยเจ้าหน้าที่ เซี่ยหวินเทียนก็รู้สึกหงุดหงิด แต่คำพูดที่โมโหเหล่านั้นยังไม่ทันได้พูดออกมา ก็เห็นตงวี่วิ่งออกมาจากด้านใน

“คุณชาย”