บทที่122 พี่สะใภ้เก่งจริงๆ

"พระสนม ข้าพึ่งได้ข่าวว่าองค์ชายใหญ่พาเด็กทั้งสองคนกลับมาแล้วเพคะ"

ได้ยินคำพูด หน้าเหนียนเฟยที่กำลังยิ้มก็หยุดชะงัก แต่เย่นเซียวกลับค่อยๆขยับลุกขึ้นวิ่ง "เจ้าว่าอะไรนะ? เสด็จพี่กับลูกสองคนกลับมาแล้ว? ตอนไหน พวกเขาอยู่ที่ไหน ข้าจะไปดูพวกเขา"

กำลังจะเดิน ทันใ

บทที่ 123ตำแหน่งองค์รัชทายาทตงจี้น

/

หัวถนน

บนถนนเย่นเซียวแนะนำสถานที่ทั้งหมดที่เดินผ่านให้กับเขา แต่เย่นเซียวพูดไม่หยุดก็ทำให้เว่ยหมิง อดที่จะปวดหัวจนเหม่อลอยไม่ได้

เดินไปๆ ทันใดนั้นฝีเท้าเย่นเซียวหยุดทันที อีกทั้งเอื้อมมือไปดึงเว่ยหมิง “เสด็จพี่ เจ้าดูสิ นี่คือร้านค้าข้าวของย่วนเอ๋อ

บทที่ 124 เย่นเซียว เจ้ามันไม่มีสมอง

ตำแหน่งองค์รัชทายาทตงจี้นพระองค์ทรงเลือกคนไว้แล้วหรือไม่พะยะค่ะ”

ทอดพระเนตรรอยยิ้มจืดๆของเว่ยหมิงแต่กลับไม่สามารถเข้าถึงได้ จูนหวางทรงอดตะลึงไม่ได้ เย่นจี่นรู้ว่าที่เว่ยหมิงพูดตั้งใจให้นางได้ยิน ภายใต้แขนเสื้อมือนางยิ่งกำแน่น เส้นเลือดที่หัวแทบจะขาด