บทที่ 108 แม่ลูกพบหน้ากัน

ณ หมู่บ้านอี้หลิง

ภายในห้อง เว่ยหมิงนั่งอยู่ข้างๆเหมือนคิดอะไรอยู่ นานอยู่สักพักเขาก็ไม่เอ่ยปากสักคำ เซี่ยอีอีนั่งอยู่ข้างเตียงทำสมาธิ แต่ก็ไม่สามารถรวบรวมสติได้สักที เธอหลับตาแล้วลืมตา อยากสังเกตเว่ยหมิงตลอดเวลา

ในที่สุดเธอก็ทนไม่ไหวเอ่ยปากพูดขึ้นม

บทที่ 109 แม่ลูกพบหน้ากัน（2）

พูดจบ แย่ยี่ยุ้งคิดว่าเธอจะมาหา แต่ใครจะไปรู้ว่าคิ้วเล็กๆของเธอก็ขมวดขึ้น แล้วหลบหนีมือที่แย่ยี่ยุ้งยื่นเข้าไปหาแล้วพูดว่า “ท่านแม่ของท่านแม่เสียไปนานแล้ว ท่านจะเป็นท่านยายของข้าได้อย่างไร?”

พอได้ยินเช่นนี้ มือที่ยื่นออกไปของแย่ยี่ยุ้งก็ค้าง สีหน้าก็เริ่มแย่

บทที่ 110 เหมาะสมกันที่สุด

หลังอาหารเย็น เซี่ยอีอีพิงอยู่ที่อ่างอาบน้ำที่เต็มไปด้วยไอร้อนอย่างขี้เกียจ ตงวี่ถูไหล่ให้เธออยู่ด้านหลัง ดวงตาที่แดงบวมเห็นได้อย่างชัดเจน แต่เซี่ยอีอีกลับทำเป็นไม่เห็น ไม่ถามไถ่สักคำ

“เจ้ากับเว่ยหมิงคุยกันเป็นไงบ้าง?” เซี่ยอีอีหลับตาแล้วถามเบาๆ

พอได้