บทที่50

ลูเอนมองไปที่วัตถุในมือของอิงกริด และเห็นเคียวสีดำขนาด 140 ซม. แต่สิ่งที่ดึงดูดความสนใจมากที่สุดคือลวดลายนีออนสีแดงเลือดหมูบนเคียวนั้น

“ นี่คือส่วนหนึ่งของมรดกนั้นใช่ไหม?” ลูเอนถามอย่างมีวาทศิลป์

“ใช่ค่ะ” อิงกริดพยักหน้าและพูดอย่างเร่งด่วน“ พวกเราต้องออกไปจากถ้ำนี้กันไหมคะ ดูเหมือนว่ามันกำลั

บทที่51

หลังจากตรวจสอบว่าลูเอนและอิงกริดไม่ได้รับบาดเจ็บ ไมร่า ก็เอามือวางลงบนหน้าอกของเธอและถอนหายใจด้วยความโล่งอก “แม่ดีใจที่คุณสองคนสบายดี แม่คิดว่าลูกได้รับบาดเจ็บ โอเคๆไปอาบน้ำแล้วลูก 2 คนต้องมาบอกแม่ว่ามันเกิดอะไรขึ้น”

“ได้แม่ ผมจะบอกแม่ทุกอย่างทันทีที่ฉันอาบน้ำและเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ” ลูเอนพู

บทที่52

หลังจากเล่าเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นในป่าสีเลือดแล้ว ลูเอน ก็ไปกับแม่ของเขาที่ห้องทำงาน ในขณะที่เด็กสาวทั้งสามคนไปฝึกฝน

“ลูเอนลูกคิดอย่างไรเกี่ยวกับข้อเสนอการเป็นหุ้นส่วนนี้ บอกให้แม่ได้ฟังความคิดเห็นของลูกที” ไมร่า เสนอให้เขาจ้าง บริษัท UOL และขายผู้ให้บริการอินเทอร์เน็ต

“อืม ไม่ใช่ความคิ