บทที่131

ตอนแรก ลูเอน คิดจะไปที่เกาะนั้นและสำรวจ แต่ตอนนี้ เขารู้แล้วว่ามีโอกาสเสี่ยงชีวิตสูงมาก และเขาก็ไม่ยอมไปที่นั่น

เมื่อกลับถึงบ้าน ลูเอน ไม่ได้นอน แต่เอาโลหะชนิดที่ 3 ไปที่เวิร์กช็อป โดยนำวัสดุบางอย่างที่เขาจะใช้ทำดาบสั้นติดตัวไปด้วย

ในการหลอมโลหะประเภทที่ 3 ลูเอน จะต้องนำโลหะไปเผาที่อุณหภูมิ

บทที่132

ลูเอนกินเนื้อส่วนที่ดีของราชาสิงโตจนพอใจ แล้วใส่ส่วนที่เหลือลงในถุงพลาสติกแล้วใส่กระเป๋าเป้ เนื่องจากเป็นเนื้อของมอนสเตอร์ระดับ 2 เขาจึงไม่ต้องกังวลเรื่องการเน่าเปื่อยของมันในเร็วๆ นี้ ดังนั้นเขาจึงล่าสัตว์ต่อไป

แม้จะรู้ว่ามันจะไม่ได้ผลในครั้งต่อไปที่เขากินเนื้อมอนสเตอร์ เขาพอใจที่จะแข็งแกร

บทที่133

“ไม่มีประโยชน์ที่จะมองมาที่ฉันแบบนั้น รอจนกว่ามันจะพร้อมและตามที่สัญญาไว้ ฉันจะแบ่งให้แก” ลูเอน บอกกับหมีสีน้ำตาลที่กำลังมองเขาด้วยสายตาที่น่าสงสาร

*กรรร์~*

“ใช่ รออีกหน่อยสิ เงียบไปเลย” ลูเอนถอนหายใจ เขาไม่ชอบได้ยินเสียงคำรามของหมีสีน้ำตาล แต่เขาไม่ต้องการฆ่ามัน เขาแค่อยากให้หมีสีน้ำตาลนิ่