บทที่230 รู้เรื่องทั้งหมดแล้ว

อาฉีไม่พูดพร่ำทำเพลงอะไรอีก รีบใส่เกียร์ ‘ออกไป’ จากนั่นไวๆ

วี่เฉิงกำหมัดแน่นขึ้น หัวใจเต้นแรง เขาอนุญาตให้อาฉีบอกเขาเรื่องที่อานซินพบว่าเขาเป็นโรคแล้วจึงไป แต่ไม่ได้บอกให้เขาบอกว่าหลายปีมานี้อานซินจะต้องลำบากมากแค่ไหนกับการที่จะต้องเสียสละเพื่อเขา

เขาพอจ

บทที่231 อยู่ด้วยกัน

ในที่สุดก็ถึงวันที่หานหานได้ออกจากโรงพยาบาล ในขณะที่อานซินกำลังเก็บของนั้นเธอก็กำลังคิดอย่างเงียบๆ ว่าหลังจากออกจากโรงพยาบาลไปแล้วเธอจะทำยังไงต่อดี?

วี่เฉิงอยู่ตรงหน้าของเธอนี่เอง ดูเหมือนว่าเขาจะไม่ได้คิดที่จะแยกห่างจากหานหานเลย แล้วก็จะให้หานหานกลับไปกับเขาไม่ได้ด้วย！

บทที่232 เกิดเรื่องกับซินซินแล้ว

“ไม่เป็นอะไรหรอก ที่ไหนก็เหมือนกันนั่นแหล่ะ” อานซินปิดประตูห้องน้ำ เปิดเกลียวน้ำอุ่นและเริ่มอาบน้ำ

เธอพยายามที่จะถ่วงเวลาจนถึงที่สุดแต่มันก็ไม่อาจที่จะอาบได้เป็นชั่วโมงๆ เมื่อไม่สามารถที่จะอาบต่อได้แล้ว เธอจึงแต่งตัวออกมาจากห้องน้ำ

วี่เฉิงอยู่บนเตียงแล