บทที่228 เชื่อในโชคชะตามั้ย

วี่เฉิงหยิบกระดาษทิชชูบนโต๊ะยื่นให้กับเธอก่อนจะพูดด้วยเสียงแผ่วเบา “หมอบอกว่าหานหานกำลังจะค่อยๆ ดีขึ้นช้าๆ อย่าเป็นกังวลไปเลยนะ”

อานซินพยักหน้า หยิบกระดาษทิชชูขึ้นมาเช็ดน้ำตาก่อนจะยื่นเสื้อคลุมให้เขา “ขอบคุณนะ”

“พักผ่อนอีกหน่อยก็ได้นะ เดี๋ยวผมดูหานหานให้เอง

บทที่229 พ่อโกหก

หลังจากพักฟื้นตัวมาหลายวัน หานหานก็สามารถพอที่จะพูดจะหัวเราะได้แล้ว

เธอตามหลอกหลอนเขาทั้งวันทั้งคืน อยากให้เขาคุยกับเธอ เล่านิทานให้ฟัง เล่าเรื่องตลกให้ฟัง ซึ่งวี่เฉิงก็มักจะตามใจในสิ่งที่เธอปรารถนา อย่างไม่มีความเบื่อหน่ายเลย

ตั้งแต่กินข้าวเย็นจนถึงตอนนี้ วี่เฉิงคุยเ

บทที่230 รู้เรื่องทั้งหมดแล้ว

อาฉีไม่พูดพร่ำทำเพลงอะไรอีก รีบใส่เกียร์ ‘ออกไป’ จากนั่นไวๆ

วี่เฉิงกำหมัดแน่นขึ้น หัวใจเต้นแรง เขาอนุญาตให้อาฉีบอกเขาเรื่องที่อานซินพบว่าเขาเป็นโรคแล้วจึงไป แต่ไม่ได้บอกให้เขาบอกว่าหลายปีมานี้อานซินจะต้องลำบากมากแค่ไหนกับการที่จะต้องเสียสละเพื่อเขา

เขาพอจ