บทที่224 หานหานหายตัวไป

อานซินก้มหน้าดูนาฬิกาข้อมือ​ หานหานเกือบจะเลิกเรียนแล้ว​ จึงโทรศัพท์​บอกคุณแม่ซูให้ไปรับ​ คุณแม่ซูกำลังเดินทางแล้ว​ เธอจึงสบายใจ"

หลังวางสาย​ อานซินเดินออกจากร้านกาแฟกลับไปที่ห้องทำงานของวี่เฉิง

วี่เฉิงยังประชุมไม่เสร็จ​ เธอจึงนั่งรอที่ห้องรับแขกต่ออีกสิบ

บทที่225 จะชดเชยให้หานหานยังไง

วี่เฉิงตามมาติดๆ​ เขาคว้าข้อมือเธอไว้​ "คุณจะไปยังไง? ให้ผมไปด้วยเถอะ"

คฤหาสน์​ยี่หลงแม้จะไม่ได้อยู่ในเขตชนบท​ แต่ถ้าไม่มีรถส่วนตัวก็ต้องใช้เวลานานทีเดียวกว่าจะเดินออกไปข้างนอกได้​ ตอนขามาอานซินก็สังเกตจุดนี้ได้แล้ว​ เธอจึงไม่ได้ปฏิเสธ​เขา​ วินาทีนี้ไม่มีอะ

บทที่226 มันจะต้องดีขึ้น

ท้ายสุดวี่เฉิงก็รู้ว่าที่ตัวเขานั้นเห็นอานซินครั้งแรกแล้วรู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาดนั้นไม่ใช่เพราะเธอละม้ายคล้ายเหอวี่หยิน แต่….ตามจิตใต้สำนึกของเขานั้น มีคนคนนี้อยู่ในใจลึกๆ

และในที่สุดเขาก็รู้แล้วอีกด้วยว่าครั้งแรกที่หานหานเสียมารยาทใส่เขา เขาจึงไม่ได้รู้สึกโกรธอะไ