บทที่ 116

ตอนที่116ไสหัวออกไปให้ไกลจากฉันซะ

หรงฉีแลบลิ้นพูดออกมาแล้วอีกครั้งคุณท่าวี่ก็ฝืนยิ้มอีกครั้ง“พวกคุณไม่มีใครสามารถที่จะมีหลานให้ผมได้สักคนทำไมถึงไม่ปฏิบัติต่อหลานอีกคนของผมให้ดีๆหน่อยล่ะ？”

พวกเขาเดินกลับมาถึงห้องพักคนไข้ของวี่หันวี่หันตวาดออกมาอย่างโกรธแค้นหลายประโยคลอดออกมาผ่านซอ

บทที่ 117

ตอนที่117ที่จริงรักใครกันแน่

พักอยู่ในโรงพยาบาลมาสามวันคุณหมอบอกอานซินว่าสามารถออกจากโรงพยาบาลได้แล้วในสามวันมานี้ในที่สุดอารมณ์ของอานซินดิ่งลงไม่พูดจาแล้วก็ไม่กินอะไรเลยเช่นกัน

วันนี้เป็นวันออกจากโรงพยาบาลเหยาสู้มาหาเธอยืนร้องไห้อย่างทุกข์ทนตรงหน้าของอานซินอยู่สักพักจับไปมือเธอแ

บทที่ 118

ตอนที่118ที่จริงรักใครกันแน่

อานซินกวาดสายตาเห็นทำตาโตเป็นเชิงชอบพยักหน้าไปทางห้องนอน“ชอบค่ะ”

ทว่าเธอไม่ได้บอกพวกเธอไปเธอไม่ใด้ชอบสีชมพูแล้วตั้งแต่ที่จำความได้ก็ไม่เคยชอบสีชมพูเลยอาจเป็นเพราะอุบัติเหตุครั้งนั้นที่หายไปไม่ได้เพียงความทรงจำของเธอยังมีความชอบของเธอด้วย！

“ฉิงเอ