บทที่9

ฉีโย่วตาเปียก ขาสั่นแทบจะยืนด้วยตัวเองไม่ได้ เหยาซื่อใช้นิ้วหัวโป้งแตะเบา ๆ ที่ริมฝีปากของเธอ ดวงตาของเธอมืดลงแล้วหันไปเดินออกจากลิฟต์

“ราตรีสวัสดิ์.”

ฉีโย่ว เห็นประตูลิฟต์ปิด เต็มไปด้วยความสับสน

“อะไรกัน? มาจีบฉันแล้วก็เดินจากไปงั้นเหรอ?”

หลังจากนอนไม่หลับทั้งคืน ทำให้มีรอยคล้ำเกิดขึ้นใต้ตาข

บทที่10

หลักจากหลีกเลี่ยงมาหลายต่อหลายครั้ง แม่ของฉีโย่วทำหน้าบึ้งใส่เธอ “เลือกมาสักคน ไม่งั้นก็ไม่ต้องกลับมาที่บ้านอีก! เธออยากจะหาเงินเหรอ ไปเลยสิ ฉันจะไว้วางใจให้แกดูแลฉันยามแก่เฒ่าได้อยู่ใช่ไหม? หะ!”

ฉีโย่วโค้งปากหยิบรูปถ่ายแล้วโยนโทรศัพท์ส่งให้แม่ของเธอ

“ฉันรู้ว่าแกเป็นเด็กดี ฉันจะช่วยเธอเอง” แ

บทที่11

ไม่เคยคิดว่าจะมีสองสาวสวยขนาดนี้เข้ามาทักทาย คุณหลินยืนขึ้นและทักทายพวกเธอทันที เมื่อได้ยินว่าเขามาเดทกับฉีโย่ว ทั้งจีหมานชิงและลู่เสี่ยวหลินรู้สึกประหลาดใจมากขึ้น

นายหลินใช้นิ้วดันแว่น “ผมเพิ่งจะคุยกับคุณฉีโย่วเสร็จแล้วครับ”

ลู่เสี่ยวหลินอยากรู้อยากเห็นมากขึ้น “อะไรนะคะ? อย่างฉีโย่วนี่ไม่ใช