บทที่77

“ฉันไม่ได้วิปริตสักหน่อย!” จงอี้นั่งลงบนโซฟาโดยอ้าแขนอย่างเป็นธรรมชาติ

“เฮ้! นี่บ้านฉันนะ! ฉันอนุญาตให้คุณเข้ามาแล้วหรือยัง”

เธอวางกระเป๋าลง ยืนกอดอกพร้อมตะโกนต่อว่าเขา

“ออกไปนะ! ตอนนี้เลย! หรือจะให้เรียกตำรวจ!”

จากนั้นซูเหยาเหยาหยิบโทรศัพท์ของเธอออกมาและแสร้งทำเป็นจะโทรเรียก 110

จงอี้เหล่มอ

บทที่78

จงอี้เอามือคลุมศีรษะและรู้สึกสำนึกผิด ปวดหัวอย่างเฉียบพลัน เขาต้องการที่จะเอาชนะตัวเอง เป็นเวลากว่าหนึ่งปีแล้วที่เขาเล่นหูเล่นตากับแอร์โฮสเตสจำนวนมาก โดยมีจุดประสงค์ทำให้ซูเหยาเหยาหึงหวง ซึ่งส่งผลต่อชื่อเสียงของเขาเป็นอย่างมาก ตอนนี้เขาเสียใจอย่างสุดซึ้ง

เมื่อนึกถึงสายตาเหยียดหยามของแม่ตนเอง

บทที่79

“พี่ชายฉัน ชวนฉันมาทานข้าวด้วยน่ะ มีอะไรไหม?”

ซูเหยาเหยาขมวดคิ้วและจ้องมองไปที่จงอี้ เธอรู้ว่าเขาสนิทกับเหยาซื่อ แต่สิ่งที่เธอไม่คาดคิดคือเหยาซื่อจะเชิญเขามาด้วยจริงเหรอ

“อ้อ…”

“ไปกันเถอะครับ” จงอี้ขยิบตาให้กับคนขับ พี่ชายของเขาคิดยังไงถึงส่งคนขับรถมาให้ เขาจงใจขยับเข้าไปใกล้ซูเหยาเหยาซึ่เอน