บทที่76

เวลาเกือบ 2โมง ที่เหยาซื่อมาถึงเจียหยวน

จงอี้กำลังรออยู่อย่างเงียบ ๆ ในห้องทำงานของเหยาซื่อใบหน้าบูดบึ้ง

“นายแน่ใจเหรอ?”

เหยาซื่อก้าวเข้ามาในห้องทำงานของเขาและตรงไปที่โต๊ะที่เต็มไปด้วยแฟ้มเอกสารโดยไม่หยุดพักเพื่อดื่มน้ำ

“นายไม่เชื่อฉันเหรอ?” จงอี้เลิกคิ้ว

เหยาซื่อยิ้มและไม่พูดอะไร เขารู้จักจ

บทที่77

“ฉันไม่ได้วิปริตสักหน่อย!” จงอี้นั่งลงบนโซฟาโดยอ้าแขนอย่างเป็นธรรมชาติ

“เฮ้! นี่บ้านฉันนะ! ฉันอนุญาตให้คุณเข้ามาแล้วหรือยัง”

เธอวางกระเป๋าลง ยืนกอดอกพร้อมตะโกนต่อว่าเขา

“ออกไปนะ! ตอนนี้เลย! หรือจะให้เรียกตำรวจ!”

จากนั้นซูเหยาเหยาหยิบโทรศัพท์ของเธอออกมาและแสร้งทำเป็นจะโทรเรียก 110

จงอี้เหล่มอ

บทที่78

จงอี้เอามือคลุมศีรษะและรู้สึกสำนึกผิด ปวดหัวอย่างเฉียบพลัน เขาต้องการที่จะเอาชนะตัวเอง เป็นเวลากว่าหนึ่งปีแล้วที่เขาเล่นหูเล่นตากับแอร์โฮสเตสจำนวนมาก โดยมีจุดประสงค์ทำให้ซูเหยาเหยาหึงหวง ซึ่งส่งผลต่อชื่อเสียงของเขาเป็นอย่างมาก ตอนนี้เขาเสียใจอย่างสุดซึ้ง

เมื่อนึกถึงสายตาเหยียดหยามของแม่ตนเอง