บทที่70

“โย่วโย่ว? ไง!”

ซือเหนียนโบกมือไปมาต่อหน้าฉีโย่ว ‘เธอกลายเป็นคนโง่ไปแล้วหรือเปล่า’

“ขาของเธอน่ะ เกิดอะไรขึ้น”

ซือเหนียนรู้ว่าฉีโย่วถูกลักพาตัว แต่เหยาซื่อบอกว่าเขาพาเธอกลับมาได้อย่างปลอดภัยแล้ว ทำไมตอนนี้เธออยู่บนรถเข็น? มีอะไรไม่ดีเกิดขึ้นงั้นหรือ?

ฉีโย่วรู้สึกได้ว่า “สบายมากคะแม่ เล็กน้อยเ

บทที่71

ซูเหยาเหยาตื่นขึ้นมา ตกใจกับสภาพแวดล้อม เธอจำสถานที่แห่งนี้ได้ เป็นที่ที่เธอเคยมานอนกับจงอี้ เมื่อนึกถึงความบ้าคลั่งในคืนนั้น ซูเหยาเหยาถูกหัวที่ปวดร้าวของเธอกระโดดลงจากตเยงและพุ่งออกจากห้อง

จงอี้นอนเมาหัวราน้ำอยู่บนโซฟาด้วยร่างกายที่บิดเบี้ยว ซูเหยาเหยาอดไม่ได้ที่จะหยิบผ้าห่มมาคลุมเขา ก่อนท

บทที่72

ซือโย่วอยู่บ้านกับแม่และลุงของเธอจนกระทั่งค่ำ ฟังพวกเขาพูดคุยเกี่ยวกับเรื่องราวของพวกเขาในวัยเยาว์ วันนี้ซือโย่วค่อนข้างเงียบ

ทันใดนั้นเธอก็ตระหนักได้ว่าเธอสนใจเรื่องราวในอดีตของแม่และลุงของเธอมากเพียงใด ทั้งสองคนเป็นคนที่เธอรักมากที่สุดและซือโย่วไม่เคยรู้สึกมีความสุขเท่านี้มาก่อน

“ปัง ปัง ป