บทที่69

ฉีโย่วถูกปลุกตั้งแต่เช้าตรู่ด้วยกลิ่นหอมของอาหารเช้า

“หอมจัง…” ฉีโย่วสูดหายใจ ลืมตาขึ้นและเห็นเหยาซื่อพัดกลิ่นอาหารมาที่จมูกของเธอ

“ตื่นมาทานอาหารเช้าสิ”

ฉีโย่วรับประทานอาหารเช้าในห้องของเธอ หลังจากที่เธอได้รับบาดเจ็บ

เจียงเฟิงอี้ได้ตกลงที่จะพูดคุยกับเหยาซื่ออย่าจริงจัง

“เหยาซื่อ แผลของฉันดี

บทที่70

“โย่วโย่ว? ไง!”

ซือเหนียนโบกมือไปมาต่อหน้าฉีโย่ว ‘เธอกลายเป็นคนโง่ไปแล้วหรือเปล่า’

“ขาของเธอน่ะ เกิดอะไรขึ้น”

ซือเหนียนรู้ว่าฉีโย่วถูกลักพาตัว แต่เหยาซื่อบอกว่าเขาพาเธอกลับมาได้อย่างปลอดภัยแล้ว ทำไมตอนนี้เธออยู่บนรถเข็น? มีอะไรไม่ดีเกิดขึ้นงั้นหรือ?

ฉีโย่วรู้สึกได้ว่า “สบายมากคะแม่ เล็กน้อยเ

บทที่71

ซูเหยาเหยาตื่นขึ้นมา ตกใจกับสภาพแวดล้อม เธอจำสถานที่แห่งนี้ได้ เป็นที่ที่เธอเคยมานอนกับจงอี้ เมื่อนึกถึงความบ้าคลั่งในคืนนั้น ซูเหยาเหยาถูกหัวที่ปวดร้าวของเธอกระโดดลงจากตเยงและพุ่งออกจากห้อง

จงอี้นอนเมาหัวราน้ำอยู่บนโซฟาด้วยร่างกายที่บิดเบี้ยว ซูเหยาเหยาอดไม่ได้ที่จะหยิบผ้าห่มมาคลุมเขา ก่อนท