บทที่7

โจรกระโดดรั้ว ขึ้นมอเตอร์ไซค์ไม่นานก็หายลับตาเธอไป ฉีโย่วเห็นเขาลับตาเธอเริ่มร้องไห้

สิ่งที่สำคัญจริง ๆ ไม่ใช่เงินสด แต่เป็นบัตรต่าง ๆ ในกระเป๋านั่น เที่ยวบินเช้าวันพรุ่งนี้ เวลา 6 โมง ถ้าไม่ได้กระเป๋าเงินคืน เธอได้จบเห่แน่!

ยิ่งฉีโย่วคิดถึงเรื่องนี้เธอก็ยิ่งกังวลมากขึ้น เมื่อกลับมาถึงโรงแรม

บทที่8

ห้องจัดเลี้ยงสีทอง ด้านในประดับด้วยไฟเคลือบสีราคาล้านหยวน บุคคลสำคัญต่างแต่งตัวดีเข้ากับห้องโถง และบรรยากาศอันหรูหรา

ฉีโย่วเติบโตมาโดยได้เข้าร่วมปาร์ตี้มากมายเช่นนี้ ทำให้เธอรู้มารยามทางสังคมของชนชั้นสูง แม้ว่าเธอจะไม่ใช่คนสำคัญก็ตามที เมื่อเหยาซื่อทักทายคนอื่น สิ่งที่เธอต้องทำคือยิ้ม

ทำให้ตอ

บทที่9

ฉีโย่วตาเปียก ขาสั่นแทบจะยืนด้วยตัวเองไม่ได้ เหยาซื่อใช้นิ้วหัวโป้งแตะเบา ๆ ที่ริมฝีปากของเธอ ดวงตาของเธอมืดลงแล้วหันไปเดินออกจากลิฟต์

“ราตรีสวัสดิ์.”

ฉีโย่ว เห็นประตูลิฟต์ปิด เต็มไปด้วยความสับสน

“อะไรกัน? มาจีบฉันแล้วก็เดินจากไปงั้นเหรอ?”

หลังจากนอนไม่หลับทั้งคืน ทำให้มีรอยคล้ำเกิดขึ้นใต้ตาข