บทที่ 48

บทที่48

ความตื่นตระหนกปรากฏขึ้นทันทีผ่านดวงตาที่อ่อนล้าของซูเหยาเหยา

“ไม่นะ ฉันไม่รู้จัก”

“เอ๊ะ? เธอล้อฉันเล่นหรือเปล่า? กัปตันจงฮอตมากเลยนะแก”

ฉีโย่วมองไปที่ซูเหยาเหยาด้วยความรู้สึกงงงวย

“อ้อ ฉันเข้าใจแล้ว”

ซูเหยาเหยาเอนหลังทันที เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้ใบหน้าของฉีโย่วขยับเข้ามาใกล้เธอและพูด

บทที่ 49

บทที่49

ขณะที่เหยาซื่อเงียบ จงอี้ยิ้มอย่างเชื่องช้าและสร้างเรื่องราวขึ้น

“นั่น ผู้หญิงของฉันน่ะ เราทะเลาะกันวันนี้ แล้วเธอวิ่งออกไป กล้องวงจรปิดเห็นว่าเธอเข้าไปในห้องของนาย แต่เราไม่พบเธอ นายเห็นเธอไหม?”

จงอี้รักษาทัศนคติด้วยรอยยิ้มที่แนบเนียน ถ้าไม่ใช่เพื่ออวัยวะเพศของเขา เขาจะไม่คุยกับซิ

บทที่ 50

บทที่50

“ไม่ดีกว่า มันไม่สมเหตุสมผล”

เหยาซื่อวางโทรศัพท์ไว้บนมือของจงอี้ โดยชำเลืองมองไปที่อวัยวะเพศของเขาโดยเจตนา จงอี้เข้าจับมันอย่างรำคาญและยืนพิงหน้าต่าง

“หยุดมองได้แล้ว ฉันกำลังโทรอยู่นี่ไง!”

‘บาปกรรมตามทัน! ถ้าฉันรู้ว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น ฉันไม่เรียกเขามาดื่มกับผู้หญิงพวกนั้นหรอก