ตอน 2
คุณเหยามาจีบฉัน
บทที่2
หลังจากเข้ามาในห้องแล้ว ฉีโย่วก็มองไปที่ไวน์หลากชนิดบนบาร์และเปิดขึ้น ในขณะที่พึมพำ ก่อนที่เธอจะดื่มน้ำเข้าไปอีกสองอึก เธอก็ถูกชายคนนั้นอุ้มเข้าไปในห้องน้ำ
เหยาซื่อเปิดฝักบัวพร้อมผลักเธอลงไปแช่ในน้ำอุ่น
“ล้างตัวให้สะอาดแล้วออกมาหาฉัน”
ความคิดที่จะออกมาเที่ยวที่นี่เพียงครั้งเดียวในช่วงขณะหนึ่งเท่านั้น แต่เขาก็ไม่ได้คาดคิดว่าจะได้พบกับผู้หญิงที่ตลกเช่นนี้เมื่อกำลังจะออกจากร้าน
เพราะเขาเป็นคนประหลาด แม้ว่ามือของเธอจะรู้สึกนุ่ม แต่เขาก็ต้องทำความสะอาดเธอก่อนที่จะเริ่ม
ฉีโย่วเมาอย่างไม่มีสติหลังจากกลืนเครื่องดื่มไปอีกสองแก้ว เธอหัวเราะคิกคักขณะที่เธอมองชายคนนั้นด้วยสายตายั่วยวนและเปียกปอน “มาเถอะ!มาสนุกด้วย!”
เหยาซื่อคิดสักพักและเดินไปดึงเธอขึ้นมา
บนเตียงนุ่มสองร่างซ้อนทับกัน
ฉีโย่วรู้สึกผ่อนคคลาย เธอคราง พร้อมกับยกมือลูบไล้ที่หน้าอกของเขา
ชายคนนั้นมองลงไปและพบว่าหญิงสาวที่อยู่ข้างใต้ร่างเขายังเป็นสาวแรกรุ่นเหมือนผลไม้สีเขียวที่ยังไม่สุก เขาเม้มริมฝีปากบาง ๆ และหัวเราะในลำคอ “น่าสนใจดีนี่”
“ทำตัวสบาย ๆ มาเลย!”
ชายคนนั้นมึนงงอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็กุมหลังของเขาแล้วยิ้ม กระซิบที่ข้างหนู “เจ้าสัตว์ประหลาดที่น่ารัก”
**
วันรุ่งขึ้นเป็นวันที่อากาศสดใส
ฉีโย่วลุกขึ้นนั่งบนเตียงโดยถูขมับที่ปวดเมื่อย เธอตกใจเมื่อเห็นรอยรอยหนาแน่นบนแขนขาวของเธอบณะที่ผ้านวมบาง ๆ หลุดออกจากร่างกาย
เธอขยี้ตาและจำอะไรไม่ได้เลย
มองไปข้าง ๆ ชายที่เปลือยเปล่าหล่อมากยังคงหลับใหลอยู่ แขนอันทรงพลังของเขาทำให้เธอนึกถึงเมื่อคืน ใบหน้าของเธอแดงก่ำ
มันไม่ใช่ความฝัน เธอขอให้เฉียวเฟยเรียกโฮสต์อันดับหนึ่งและนอนกับเขา…
เธอไม่เชื่อคำพูดพวกนั้นเลย
อืม…การสั่นสะเทือนของโทรศัพท์ที่อยู่บนโต๊ะทำให้เธอสะดุ้งอีกครั้ง
“ฉีโย่วกลับมาเดี๋ยวนี้ เซียเซียป่วยเข้าโรงพยาบาลกะทันหัน เธอต้องเดินทางบ่ายนี้”
“อาการเธอแย่ขนาดนั้นเลยเหรอ” ในที่สุดฉีโย่วก็ได้หยุดพักหนึ่งวัน หลังจากบินไปปารีสได้สองสามวัน แต่กลับมีความสุขกับผู้ชายคนหนึ่ง ตอนนี้เธอต้องกลับไปทำงาน!
“เร็วเข้า อย่าช้าล่ะ!” โทรศัพท์ถูกตัดสาย
ฉีโย่วรีบลุกจากเตียงและแต่งตัว ก่อนที่จะจากไป เธอเปิดกระเป๋าเงินของตนเอง วางเงินสดไว้บนหมอน พร้อมกับแนบโน้ตว่าเธอจะจ่ายให้เขาอีกในครั้งต่อไป
เมื่อลงบันได ฉีโย่วก็เห็นว่าเฉียวเฟยกำลังเตรียมอาหารเช้าให้เธอ
“โฮสต์ตัวท็อปของเธอ เมื่อคืนนี้ทำให้ฉันพอใจมาก ฉันต้องไปแล้วนะ บาย!”
เมื่อพูดอย่างนั้นเธอก็วิ่งหนีไปก่อนที่เฉียวเฟยจะพูด ฉีโยวจ่ายเงินเพื่อมีเซ็กส์ หลังจากนั้นเธอจึงรู้สึกอับอายเมื่อเห็นเฉียวเฟยซึ่งเป็นคนจัดการให้
“เฮ้!โย่วโย่ว…”
ก่อนที่เฉียวเฟยจะพูดจบ “เธอลืมรูดซิปกระโปรง” ฉีโย่วก็ออกไปแล้ว เฉียวเฟยจินตนาการได้ว่ามีคนจำนวนมากที่จ้องมองเธอแน่ ตอนที่เธอขึ้นรถ
*
ไม่ถึงครึ่งชั่วโมงต่อมา เหยาซื่อก็ลงมาด้วย
เขาสวมเสื้อผ้าตัวเดิม แต่ดูสบาย ๆ อย่างบอกไม่ถูก
เฉียวเฟยมองเขาจากด้านข้าง “ผู้มีพระคุณของคุณ ขอให้ฉันบอกกับคุณว่า การบริการของคุณเมื่อคืน เป็นที่น่าพอใจค่ะ”
“บอกฉันมา!”
เหยาซื่อยกมือขึ้นคีบธนบัตรไว้ที่นิ้วของเขา พร้อมกับเชื่อกเส้นสีฟ้าที่มีบัตรของผู้หญิงคนนั้น เห็นได้ชัดว่าฉีโย่วจากไปแล้ว “เธอให้มาหมื่นเดียว”
เฉียวเฟยหัวเราะเบา ๆ
*
กระทั่งเธอดึงกระเป๋าเดินทางไปที่สนามบิน เธอจึงรู้ตัวว่าบัตรพนักงานของเธอหายไป เธอพลิกกระเป๋าคว่ำลง แต่หาไม่พบ เธออารมณ์เสียเล็กน้อย มันอยู่ในกระเป๋าตลอด ทำไมหายไปได้?
เหตุเกิดขึ้นตอนที่ฉีโย่วหยิบเงินสดออกมาเมื่อเช้านี้ ทำให้มีบางอย่างหล่นลงพื้นโดยที่เธอไม่ทันได้สังเกต
‘ฉันเมาเกินไปแล้ว!จากที่นี่ไปตัวเมืองอย่างน้อยหนึ่งชั่วโมง แต่ฉันต้องขึ้นเครื่องเดี๋ยวนี้… หากไม่มีรหัสพนักงาน ฉันก็ไม่สามารถขึ้นเครื่องบินได้ และตอนกลับมา ก็ต้องถูกผู้จัดการดุอีก’
ยิ่งมองไปที่เวลา เธอก็ยิ่งวิตกกังวลมากขึ้น และในที่สุด เธอก็ตัดสินใจโทรหาผู้จัดการ เพื่อขอความช่วยเหลือ
ตอน 3
บทที่3
เสียงเรียกเข้าดังขึ้นเมื่อฉีโย่วเหลือบไปเห็นหลี่ซือเฉิงในชุดเครื่องแบบตัดเย็บด้วยแถบสามแถบที่ไหล่ของเขาพร้อมกับกระเป๋า เพียงแค่มองไปที่เขาเพียงครั้งเดียว เธอก็หันกลับทันที
“โย่วโย่ว” หลี่ซือเฉิงเห็นฉีโย่วคุยโทรศัพท์แล้วเดินเข้าไปหา
ดูเหมือนว่าเขาอยากจะขอโทษกับสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อวานนี้ แต่ฉีโย่วไม่สนใจ เขาอยากจะขอให้เธอกลับมาคืนดี ในเวลาเดียวกันปลายสายที่เธอโทรหาก็รับสาย
เมื่อได้ยินเสียงอีกฝ่ายตอบรับ “สวัสดีค่ะ” ฉีโย่วรีบพูด “ดิฉันฉีโย่ว ฉันลืมบัตรพนักงานไว้ที่ห้องคะ ฉันมีเที่ยวบินตอนสามโมง คุณช่วยคุยกับพวกเขาเพื่อให้ฉันได้ขึ้นเครื่องได้ไหมคะ?”
“ฉีโย่วนี่เป็นครั้งแรกเลยนะที่เธอลืมบัตรพนักงานหรือไง เธอจะขึ้นเครื่องโดยไม่มีบัตรพนักงานได้ยังไง ทำไมไม่กลับไปพักต่อที่ห้องล่ะ?”
อารมณ์วูงสูงปี๊ดชนสุดเพดานของผู้จัดการ ที่มีสถานะมากกว่าฉีโย่วหลายระดับ ทำให้เธอดังเว้นระยะห่างจากโทรศัพท์มาเล็กน้อย
หลี่ซือเฉิงดูเหมือนจะได้ยินแล้วจึงตัดบทไปว่า “ลืมบัตรพนักงานไว้ที่หอพักอีกแล้วเหรอ? ฉันจะพาเธอขึ้นเครื่องเอง”
“ไม่” ฉีโย่วปฏิบัติด้วยใบหน้าเฉยเมย
เธอจะขึ้นเครื่องบินกับหลี่ซือเฉิงทุกครั้งที่เธอลืมบัตรพนักงาน ตอนนี้พวกเขาเลิกกันแล้ว การยอมรับความช่วยเหลือของเขาก้เหมือนกับการตบหน้าตัวเอง!
“ฉันหาทางออกด้วยตัวฉันเอง คุณหลี่ คุณไปก่อนได้เลย” สิ่งที่หลี่ซือเฉิงเกลียดมากที่สุดคือใบหน้าและแววตาที่รู้สึกผิดหวัง น่าขยะแขยง!
อย่างไรก็ตามหลี่ซือเฉิงยังคงยืนรอเธออยู่ที่นั่น ฉีโย่งยังคงค้นหาผ่านโทรศัพท์ของเธอ แต่ไม่มีใครสามารถช่วยเธอได้ ทำให้เธอโกรธมากจนอยากจะกลับบ้านไปพร้อมกับกระเป๋าเดินทาง
“โย่วโย่วอย่าโกรธฉันเลยนะ ให้ฉันพาคุณขึ้นเครื่องบิน” หลี่ซือเฉิงกล่าวอีกครั้ง “หากเที่ยวบินล่าวช้าเพราะคุณไม่สามารถขึ้นเครื่องบินได้ คุณจะถูกบริษัทลงโทษอย่างหนัก…”
“สนใจเฉพาะเรื่องของคุณเถอะ” ฉีโย่วขมวดคิ้วพร้อมบอกว่าเธอจะยอมรับการลงโทษ อย่างไรก็ตามหลี่ซือเฉิงถูกขัดจังหวะโดยชายคนนั้นที่วิ่งไป
“คุณฉีโย่ว!”
ชายสวมเครื่องแบบของบริษัทแท็กซี่ถือรหัสพนักงานไว้ในมือ
เขาเปรียบเทียบบุคคลในรูปถ่ายกับฉีโย่ว และส่งบัตรพนักงานให้ “คุณคือคุณฉีโย่วใช่ไหมครับ เพื่อของคุณขอให้ผมนำมาให้คุณ”
“บัตรพนักงาน?” ฉีโย่วรับมันอย่างมีความสุขและจูบมันอย่างหนักหน่วง
ต้องเป็นเฉียวเฟยที่พบบัตรพนักงานของเธอทันเวลา และช่วยชีวิตเธอไว้ มันไม่มีอะไรดีไปกว่านี้อีกแล้ว
ฉีโย่ววางแผนที่จะซื้อของขวัญตอบแทนเฉียวเฟยเมื่อถึงที่หมาย
“ขอบคุณในความกรุณาคะคุณหลี่” ฉีโย่วเขย่าบัตรพนักงานของเธอต่อหน้าหลี่ซือเฉิง จากนั้นก็เดินลากกระเป๋าเดินทางออกไป
หลี่ซือเฉิงเฝ้ามองเธอเดินจากไปด้วยสายตาที่ซับซ้อนและรู้สึกผิด
แม้ว่าบัตรพนักงานของเธอจรับรองให้ธอขึ้นไปบนเครื่องบิน แต่ฉีโย่วก็ถูกเรียกตัวไปที่สำนักงานและได้รับการแจ้งเรื่องการลงโทษหลังจากบินกลับจากนิวยอร์ก สาเหตุมาจากการที่เธออดนอนอย่างรุนแรง ส่งผลต่อการทำงาน
‘ล้อเล่นรึเปล่าเนี้ย?’
ทำไมเธอถึงรู้สึกว่าทุกอย่างผิดพลาดหลังจากเลิกกับหลี่ซือเฉิง?
เธอเคยบินโดยไม่มีบัตรพนักงานและนอนหลับให้เพียงพอ? ทำไมตอนนี้ถึงใช้งานไมได้?
ถ้าไม่ใช่เพราะผู้มอบหมายงาน เรียกให้เธอมาทำหน้าที่แทนเซียเซีย เพียงไม่กี่ชั่วโมงที่จะออกบิน เธอจะอดนอนหรือไม่ล่ะ?
เป็นการลงโทษที่ทำให้ฉีโย่วสูญเสียตำแหน่งหัวหน้าผู้ดูแล ทำให้จีหมานชิงคู่แข่งชิงตำแหน่งหัวหน้าผู้ดูแลไปได้ แม้ว่าเธอจะทำคะแนนเต็มในการทดสอบข้อเขียนก็ตามที
ในวันที่ประกาศผลงาน ภาพของจีหมานชิงก็ถูกติดไว้ที่ผนัง
“พี่หมานชิง ขอแสดงความยินดีด้วยนะคะ ฉันรู้ว่าพี่ต้องทำได้!”
เพื่อร่วมงานต่างมาแสดงความยินดีกับจีหมานชิง และล้อมรอบเธอไว้ตรงกลาง
จีหมานชิงหัวเราะเบา ๆ และขอบคุณทุกคน จากนั้นก็ฝ่าฝูงชนเพื่อเดินมาหาฉีโย่ว ที่ยืนอยู่ด้านนอกพูดอย่างระมัดระวัง “โย่วโย่ว ขอโทษด้วยนะ…”
“ขอโทษเรื่องอะไร” ฉีโย่วย้ายสายตาจากรูปถ่ายบนผนังมาที่ใบหน้าของเธอ
รอยยิ้มประชดจาง ๆ ปรากฏขึ้นบนริมฝีปากสีแดงของเธอ “ถ้าเธอเสียใจให้กับฉันจริง ๆ ก็ไปบอกผู้จัดการสิว่าเธอจะสละตำแหน่งให้กับฉัน?”
“ฉีโย่ว เธอจะมากเกินไปแล้วนะ” มีคนพูดขึ้นว่า “หมานชิง ชนะตำแหน่งผ่านการแข่งขันที่ยุติธรรม ทำไมเขาต้องตำแหน่งให้เธอด้วย”
ตอน 4
บทที่4
จีหมานชิงยืนเผชิญหน้ากับฉีโย่ว พยายามปกป้องเธอจากฝูงชนที่โกรธแค้น “ได้โปรดอย่าพูดแบบนั้นเลย โย่วโย่วก็แค่ล้อเล่นกับฉัน”
เอาเลย!เสียงหัวเราะเหยียดหยามดังขึ้นในใจของฉีโย่ว
เธอโง่เกินไปที่จะรู้ว่าจีหมานชิงเป็นคนเจ้าเล่ห์เพียงใด?
เพื่อร่วมงานของเธอทั้งในกลุ่มของเธอหรืออย่างอื่นต่างก็อยู่เคียงข้าง