ตอน 1
คุณเหยามาจีบฉัน
บทที่1
เวลาประมาณเที่ยงคืน ณ ผับกลางเมืองกำลังคึกคักไปด้วยการเต้นรำและการร้องเพลง
ฉีโย่วนั่งที่บาร์ ดื่มเบียร์ทีละแก้วกระทั่งใบหน้าของเธอแดงก่ำ
ไม่นานเธอก็เมา พร้อมกับฝังตัวลงในอ้อมแขนของเพื่อนที่อยู่ข้าง ๆ เธอตะโกนสุดเสียง “หลี่ซือเฉิง ไอ้หน้าตัวเมีย เขาตาบอดหรือไง? ถึงได้ทิ้งฉันไปอยู่กลับ จีหมานชิง!”
หากไม่ได้ไปที่โรงรถใต้ดินเพื่อเซอร์ไพรส์แฟน เธอคงจับไม่ได้ว่าเขามีเซ็กส์กับเพื่อนสนิทในรถ ฉีโย่วก็คงไม่รู้ว่าเธอจะต้องถูกสวมเขาไปอีกนานแค่ไหน ฉีโย่วร้องไห้หนักขึ้นพร้อมกับทุบตีเฉียวเฟย เพื่อระบายความโกรธ
ผู้ชายที่เธอรักมานาน นอกใจเธอไปกับจีหมานชิง …
“ฉินฉีโย่ว พอได้แล้ว!” เฉียวเฟยเพื่อนสนิทของเธอ ผู้ซึ่งเป็นเจ้าของโรงแรมนี้ ผลักเธอออกไปด้วยความรังเกียจพร้อมกับบอกเธอว่า “ฉันบอกเธอแล้วว่าเขาน่ะเป็นคนโง่ แต่เธอก็ยังไปตกหลุมรักเขา ดูสิเป็นอย่างที่ฉันพูดไว้ไหมล่ะ!”
ฉีโย่วสะอื้น “เขานอกใจฉันนะ แล้วทำไมเธอต้องตะคอกใส่ฉันด้วย”
ด้วยความกล้า เธอจึงยกเบียร์ขึ้นดื่มทั้งขวด แล้ววางลงบนโต๊ะ “เอาโฮสต์อันดับหนึ่งของเธอมาให้ฉัน ฉันจะนอนกับเขา!”
“โห!กล้าดียังไงหะ!” เฉียวเฟยมองไปที่เธออย่างประหลาดใจ “จริงไหมเนี้ย!”
ดื่มเหล้าล่ะทำเป็นกล้าเชียวนะ?
“แน่นอนสิ โทรหาเขาเลย!”
“ไหน ๆ เธอก็ถูกโยนทิ้งแล้ว ฉันจะช่วยเธอเอง…” เฉียวเฟยผิวปากและหยิบโทรศัพท์ออกมาเพื่อโทรหาโฮสต์ที่ทำงานอยู่ชั้นบน
ฉีโย่วเหลือบไปเห็นชายคนหนึ่ง เดินลงมาจากชั้นล่าง
เขาแต่งการด้วยกางเกงสูทและเสื้อเชิ้ตสีดำ พับแขนเผยให้เห็นแขนลีน รูปร่างผอม ตัวสูงใบหน้าหล่อเหลา ชายคนนี้ได้รับการดูแลตัวเองมาเป็นอย่างดี…
“เขาอยู่นั่นไง!” ฉีโย่วชี้ไปที่ชายคนนั้น เธอเดินโซซัดโซเชไปหาเขา แล้วเหวี่ยงตัวเข้าไปในอ้อมแขนของเขา
“อะไร?” เฉียวเฟยรีบดึงเธอออกมา “เขาไม่ใช่โฮสต์อันดับหนึ่งหรอกนะ…”
และแม้ว่าชายคนนั้นจะเป็น เฉียวเฟยก็ไม่สามารถทำให้เขาขุ่นเคืองได้…
“ไม่!เขาหล่อมาก ต้องใช่เขา!” ฉีโย่วกอดชายคนนั้นไว้แน่น
“โฮสต์อันดับหนึ่งเหรอ?” คุณซี ยิ้มให้เฉียวเฟย คิ้วสวยของเขาขมวดมุ่น เฉียวเฟยโบกมือดิ้นรนเพื่อปฏิเสธ
“ฉันไม่เคยพูดแบบนั้นเลยนะคะ เชื่อฉันสิ!เธอเมามาก แล้วก็คิดไปเอง..”
เขาหยุด จ้องมองการเคลื่อนไหวของฉีโย่ว
เธอจับอวัยวะเพศของชายคนนั้นแล้วถู กรามของเฉียวเฟยลดลง ใบหน้าของชายคนนั้นก็ลดลงด้วยเช่นกัน
“เฉียวเฟยบอกว่าคุณเป็นอันดับหนึ่งของที่นี่เลย ต้องจ่ายถึงสองหมื่นเป็นค่าฝากพนักงานต้อนรับเรียกเลยใช่ไหม?” ฉีโย่วสะอึกเงยหน้ามองชายคนนั้น “บอกฉันมานะ มันยาว 23 ซม.เลยใช่ไหม?”
เหี้ย!เพื่อนสนิทของเธอไม่เพียงแต่นอนกับแฟนเมื่อไม่นานมานี้ อวัยวะเพศของเขายาวอย่างน้อย 20 ซม. สิ่งนี้ทำให้ฉีโย่วรู้สึกโกรธจนปวดร้าวไปทั้งตัว!
เธอมุ่งมั่นที่หาผู้ชายที่มีอวัยวะเพศใหญ่กว่ายาวกว่า และอึดกว่า!
โดยไม่รู้ตัวว่ามือของเธอยังคงจับอยู่ตรงนั้นของเขา ฉีโย่วพูดด้วยน้ำเสียงเมาเบา ๆ ว่า “ถ้าคุณมีไอ้นั่นยาว 23 ซม. งาย~~ ฉันให้คุณสามหมื่นเลย คืนนี้ช่วยทำให้ฉันพอใจหน่อยได้ไหม”
“โย่วโย่ว เขาไม่ใช่…”
เฉียวเฟยรู้สึกอับอายและต้องการจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เหยาซื่อมองเขาและกอดฉีโย่วไว้ในอ้อมแขนของเขา
“หนึ่งคืน ให้สามหมื่นงั้นเหรอ?”
หน้าอกที่กว้างของชายคนนั้น เสียงทุ้มและนุ่มนวลของเขาทำให้ฉีโย่วหวั่นไหว เธอพยักหน้าอย่างรวดเร็ว ชูสามนิ้วให้เขามั่นใจ “สามหมื่น ฉันสัญญาเลย!”
รอยยิ้มเปล่งประกายในวงของเหยาซื่อ “ฉันไม่คิดเงินคุณหรอก ถ้าคุณทำให้ฉันมีความสุขได้ โอเค?”
ฉีโย่ว จ้องมองเขาด้วยความประหลาดใจ “จริงเหรอ?”
“แน่นอน โฮสต์อันดับหนึ่งได้เลือกผู้โชคดีแล้ว” ชายคนนั้นอุ้มฉีโย่วไว้ในอ้อมแขนของเขา ขึ้นบันไดไปโดยทิ้งให้เฉียวเฟยอยู่ตรงนั่น
เฉียวเฟยทำอะไรไม่ถูก ได้แต่ยื่นส่ายไปมาอย่างเงียบ ๆ
เสียใจกับฉีโย่วจากก้นบึ้งของหัวใจสำหรับเรื่องในครั้งนี้จริง ๆ
ตอน 2
บทที่2
หลังจากเข้ามาในห้องแล้ว ฉีโย่วก็มองไปที่ไวน์หลากชนิดบนบาร์และเปิดขึ้น ในขณะที่พึมพำ ก่อนที่เธอจะดื่มน้ำเข้าไปอีกสองอึก เธอก็ถูกชายคนนั้นอุ้มเข้าไปในห้องน้ำ
เหยาซื่อเปิดฝักบัวพร้อมผลักเธอลงไปแช่ในน้ำอุ่น
“ล้างตัวให้สะอาดแล้วออกมาหาฉัน”
ความคิดที่จะออกมาเที่ยวที่นี่เพียงครั้งเดียวในช่วงขณะหนึ่งเท่านั้น แต่เขาก็ไม่ได้คาดคิดว่าจะได้พบกับผู้หญิงที่ตลกเช่นนี้เมื่อกำลังจะออกจากร้าน
เพราะเขาเป็นคนประหลาด แม้ว่ามือของเธอจะรู้สึกนุ่ม แต่เขาก็ต้องทำความสะอาดเธอก่อนที่จะเริ่ม
ฉีโย่วเมาอย่างไม่มีสติหลังจากกลืนเครื่องดื่มไปอีกสองแก้ว เธอหัวเราะคิกคักขณะที่เธอมองชายคนนั้นด้วยสายตายั่วยวนและเปียกปอน “มาเถอะ!มาสนุกด้วย!”
เหยาซื่อคิดสักพักและเดินไปดึงเธอขึ้นมา
บนเตียงนุ่มสองร่างซ้อนทับกัน
ฉีโย่วรู้สึกผ่อนคคลาย เธอคราง พร้อมกับยกมือลูบไล้ที่หน้าอกของเขา
ชายคนนั้นมองลงไปและพบว่าหญิงสาวที่อยู่ข้างใต้ร่างเขายังเป็นสาวแรกรุ่นเหมือนผลไม้สีเขียวที่ยังไม่สุก เขาเม้มริมฝีปากบาง ๆ และหัวเราะในลำคอ “น่าสนใจดีนี่”
“ทำตัวสบาย ๆ มาเลย!”
ชายคนนั้นมึนงงอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็กุมหลังของเขาแล้วยิ้ม กระซิบที่ข้างหนู “เจ้าสัตว์ประหลาดที่น่ารัก”
**
วันรุ่งขึ้นเป็นวันที่อากาศสดใส
ฉีโย่วลุกขึ้นนั่งบนเตียงโดยถูขมับที่ปวดเมื่อย เธอตกใจเมื่อเห็นรอยรอยหนาแน่นบนแขนขาวของเธอบณะที่ผ้านวมบาง ๆ หลุดออกจากร่างกาย
เธอขยี้ตาและจำอะไรไม่ได้เลย
มองไปข้าง ๆ ชายที่เปลือยเปล่าหล่อมากยังคงหลับใหลอยู่ แขนอันทรงพลังของเขาทำให้เธอนึกถึงเมื่อคืน ใบหน้าของเธอแดงก่ำ
มันไม่ใช่ความฝัน เธอขอให้เฉียวเฟยเรียกโฮสต์อันดับหนึ่งและนอนกับเขา…
เธอไม่เชื่อคำพูดพวกนั้นเลย
อืม…การสั่นสะเทือนของโทรศัพท์ที่อยู่บนโต๊ะทำให้เธอสะดุ้งอีกครั้ง
“ฉีโย่วกลับมาเดี๋ยวนี้ เซียเซียป่วยเข้าโรงพยาบาลกะทันหัน เธอต้องเดินทางบ่ายนี้”
“อาการเธอแย่ขนาดนั้นเลยเหรอ” ในที่สุดฉีโย่วก็ได้หยุดพักหนึ่งวัน หลังจากบินไปปารีสได้สองสามวัน แต่กลับมีความสุขกับผู้ชายคนหนึ่ง ตอนนี้เธอต้องกลับไปทำงาน!
“เร็วเข้า อย่าช้าล่ะ!” โทรศัพท์ถูกตัดสาย
ฉีโย่วรีบลุกจากเตียงและแต่งตัว ก่อนที่จะจากไป เธอเปิดกระเป๋าเงินของตนเอง วางเงินสดไว้บนหมอน พร้อมกับแนบโน้ตว่าเธอจะจ่ายให้เขาอีกในครั้งต่อไป
เมื่อลงบันได ฉีโย่วก็เห็นว่าเฉียวเฟยกำลังเตรียมอาหารเช้าให้เธอ
“โฮสต์ตัวท็อปของเธอ เมื่อคืนนี้ทำให้ฉันพอใจมาก ฉันต้องไปแล้วนะ บาย!”
เมื่อพูดอย่างนั้นเธอก็วิ่งหนีไปก่อนที่เฉียวเฟยจะพูด ฉีโยวจ่ายเงินเพื่อมีเซ็กส์ หลังจากนั้นเธอจึงรู้สึกอับอายเมื่อเห็นเฉียวเฟยซึ่งเป็นคนจัดการให้
“เฮ้!โย่วโย่ว…”
ก่อนที่เฉียวเฟยจะพูดจบ “เธอลืมรูดซิปกระโปรง” ฉีโย่วก็ออกไปแล้ว เฉียวเฟยจินตนาการได้ว่ามีคนจำนวนมากที่จ้องมองเธอแน่ ตอนที่เธอขึ้นรถ
*
ไม่ถึงครึ่งชั่วโมงต่อมา เหยาซื่อก็ลงมาด้วย
เขาสวมเสื้อผ้าตัวเดิม แต่ดูสบาย ๆ อย่างบอกไม่ถูก
เฉียวเฟยมองเขาจากด้านข้าง “ผู้มีพระคุณของคุณ ขอให้ฉันบอกกับคุณว่า การบริการของคุณเมื่อคืน เป็นที่น่าพอใจค่ะ”
“บอกฉันมา!”
เหยาซื่อยกมือขึ้นคีบธนบัตรไว้ที่นิ้วของเขา พร้อมกับเชื่อกเส้นสีฟ้าที่มีบัตรของผู้หญิงคนนั้น เห็นได้ชัดว่าฉีโย่วจากไปแล้ว “เธอให้มาหมื่นเดียว”
เฉียวเฟยหัวเราะเบา ๆ
*
กระทั่งเธอดึงกระเป๋าเดินทางไปที่สนามบิน เธอจึงรู้ตัวว่าบัตรพนักงานของเธอหายไป เธอพลิกกระเป๋าคว่ำลง แต่หาไม่พบ เธออารมณ์เสียเล็กน้อย มันอยู่ในกระเป๋าตลอด ทำไมหายไปได้?
เหตุเกิดขึ้นตอนที่ฉีโย่วหยิบเงินสดออกมาเมื่อเช้านี้ ทำให้มีบางอย่างหล่นลงพื้นโดยที่เธอไม่ทันได้สังเกต
‘ฉันเมาเกินไปแล้ว!จากที่นี่ไปตัวเมืองอย่างน้อยหนึ่งชั่วโมง แต่ฉันต้องขึ้นเครื่องเดี๋ยวนี้… หากไม่มีรหัสพนักงาน ฉันก็ไม่สามารถขึ้นเครื่องบินได้ และตอนกลับมา ก็ต้องถูกผู้จัดการดุอีก’
ยิ่งมองไปที่เวลา เธอก็ยิ่งวิตกกังวลมากขึ้น และในที่สุด เธอก็ตัดสินใจโทรหาผู้จัดการ เพื่อขอความช่วยเหลือ
ตอน 3
บทที่3
เสียงเรียกเข้าดังขึ้นเมื่อฉีโย่วเหลือบไปเห็นหลี่ซือเฉิงในชุดเครื่องแบบตัดเย็บด้วยแถบสามแถบที่ไหล่ของเขาพร้อมกับกระเป๋า เพียงแค่มองไปที่เขาเพียงครั้งเดียว เธอก็หันกลับทันที
“โย่วโย่ว” หลี่ซือเฉิงเห็นฉีโย่วคุยโทรศัพท์แล้วเดินเข้าไปหา
ดูเหมือนว่าเขาอยากจะขอโทษกับสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อวานนี้ แต่ฉีโย่วไม่สนใจ เขาอยากจะขอให้เธอกลับมาคืนดี ในเวลาเดียวกันปลายสายที่เธอโทรหาก็รับสาย
เมื่อได้ยินเสียงอีกฝ่ายตอบรับ “สวัสดีค่ะ” ฉีโย่วรีบพูด “ดิฉันฉีโย่ว ฉันลืมบัตรพนักงานไว้ที่ห้องคะ ฉันมีเที่ยวบินตอนสามโมง คุณช่วยคุยกับพวกเขาเพื่อให้ฉันได้ขึ้นเครื่องได้ไหมคะ?”
“ฉีโย่วนี่เป็นครั้งแรกเลยนะที่เธอลืมบัตรพนักงานหรือไง เธอจะขึ้นเครื่องโดยไม่มีบัตรพนักงานได้ยังไง ทำไมไม่กลับไปพักต่อที่ห้องล่ะ?”
อารมณ์วูงสูงปี๊ดชนสุดเพดานของผู้จัดการ ที่มีสถานะมากกว่าฉีโย่วหลายระดับ ทำให้เธอดังเว้นระยะห่างจากโทรศัพท์มาเล็กน้อย
หลี่ซือเฉิงดูเหมือนจะได้ยินแล้วจึงตัดบทไปว่า “ลืมบัตรพนักงานไว้ที่หอพักอีกแล้วเหรอ? ฉันจะพาเธอขึ้นเครื่องเอง”
“ไม่” ฉีโย่วปฏิบัติด้วยใบหน้าเฉยเมย
เธอจะขึ้นเครื่องบินกับหลี่ซือเฉิงทุกครั้งที่เธอลืมบัตรพนักงาน ตอนนี้พวกเขาเลิกกันแล้ว การยอมรับความช่วยเหลือของเขาก้เหมือนกับการตบหน้าตัวเอง!
“ฉันหาทางออกด้วยตัวฉันเอง คุณหลี่ คุณไปก่อนได้เลย” สิ่งที่หลี่ซือเฉิงเกลียดมากที่สุดคือใบหน้าและแววตาที่รู้สึกผิดหวัง น่าขยะแขยง!
อย่างไรก็ตามหลี่ซือเฉิงยังคงยืนรอเธออยู่ที่นั่น ฉีโย่งยังคงค้นหาผ่านโทรศัพท์ของเธอ แต่ไม่มีใครสามารถช่วยเธอได้ ทำให้เธอโกรธมากจนอยากจะกลับบ้านไปพร้อมกับกระเป๋าเดินทาง
“โย่วโย่วอย่าโกรธฉันเลยนะ ให้ฉันพาคุณขึ้นเครื่องบิน” หลี่ซือเฉิงกล่าวอีกครั้ง “หากเที่ยวบินล่าวช้าเพราะคุณไม่สามารถขึ้นเครื่องบินได้ คุณจะถูกบริษัทลงโทษอย่างหนัก…”
“สนใจเฉพาะเรื่องของคุณเถอะ” ฉีโย่วขมวดคิ้วพร้อมบอกว่าเธอจะยอมรับการลงโทษ อย่างไรก็ตามหลี่ซือเฉิงถูกขัดจังหวะโดยชายคนนั้นที่วิ่งไป
“คุณฉีโย่ว!”
ชายสวมเครื่องแบบของบริษัทแท็กซี่ถือรหัสพนักงานไว้ในมือ
เขาเปรียบเทียบบุคคลในรูปถ่ายกับฉีโย่ว และส่งบัตรพนักงานให้ “คุณคือคุณฉีโย่วใช่ไหมครับ เพื่อของคุณขอให้ผมนำมาให้คุณ”
“บัตรพนักงาน?” ฉีโย่วรับมันอย่างมีความสุขและจูบมันอย่างหนักหน่วง
ต้องเป็นเฉียวเฟยที่พบบัตรพนักงานของเธอทันเวลา และช่วยชีวิตเธอไว้ มันไม่มีอะไรดีไปกว่านี้อีกแล้ว
ฉีโย่ววางแผนที่จะซื้อของขวัญตอบแทนเฉียวเฟยเมื่อถึงที่หมาย
“ขอบคุณในความกรุณาคะคุณหลี่” ฉีโย่วเขย่าบัตรพนักงานของเธอต่อหน้าหลี่ซือเฉิง จากนั้นก็เดินลากกระเป๋าเดินทางออกไป
หลี่ซือเฉิงเฝ้ามองเธอเดินจากไปด้วยสายตาที่ซับซ้อนและรู้สึกผิด
แม้ว่าบัตรพนักงานของเธอจรับรองให้ธอขึ้นไปบนเครื่องบิน แต่ฉีโย่วก็ถูกเรียกตัวไปที่สำนักงานและได้รับการแจ้งเรื่องการลงโทษหลังจากบินกลับจากนิวยอร์ก สาเหตุมาจากการที่เธออดนอนอย่างรุนแรง ส่งผลต่อการทำงาน
‘ล้อเล่นรึเปล่าเนี้ย?’
ทำไมเธอถึงรู้สึกว่าทุกอย่างผิดพลาดหลังจากเลิกกับหลี่ซือเฉิง?
เธอเคยบินโดยไม่มีบัตรพนักงานและนอนหลับให้เพียงพอ? ทำไมตอนนี้ถึงใช้งานไมได้?
ถ้าไม่ใช่เพราะผู้มอบหมายงาน เรียกให้เธอมาทำหน้าที่แทนเซียเซีย เพียงไม่กี่ชั่วโมงที่จะออกบิน เธอจะอดนอนหรือไม่ล่ะ?
เป็นการลงโทษที่ทำให้ฉีโย่วสูญเสียตำแหน่งหัวหน้าผู้ดูแล ทำให้จีหมานชิงคู่แข่งชิงตำแหน่งหัวหน้าผู้ดูแลไปได้ แม้ว่าเธอจะทำคะแนนเต็มในการทดสอบข้อเขียนก็ตามที
ในวันที่ประกาศผลงาน ภาพของจีหมานชิงก็ถูกติดไว้ที่ผนัง
“พี่หมานชิง ขอแสดงความยินดีด้วยนะคะ ฉันรู้ว่าพี่ต้องทำได้!”
เพื่อร่วมงานต่างมาแสดงความยินดีกับจีหมานชิง และล้อมรอบเธอไว้ตรงกลาง
จีหมานชิงหัวเราะเบา ๆ และขอบคุณทุกคน จากนั้นก็ฝ่าฝูงชนเพื่อเดินมาหาฉีโย่ว ที่ยืนอยู่ด้านนอกพูดอย่างระมัดระวัง “โย่วโย่ว ขอโทษด้วยนะ…”
“ขอโทษเรื่องอะไร” ฉีโย่วย้ายสายตาจากรูปถ่ายบนผนังมาที่ใบหน้าของเธอ
รอยยิ้มประชดจาง ๆ ปรากฏขึ้นบนริมฝีปากสีแดงของเธอ “ถ้าเธอเสียใจให้กับฉันจริง ๆ ก็ไปบอกผู้จัดการสิว่าเธอจะสละตำแหน่งให้กับฉัน?”
“ฉีโย่ว เธอจะมากเกินไปแล้วนะ” มีคนพูดขึ้นว่า “หมานชิง ชนะตำแหน่งผ่านการแข่งขันที่ยุติธรรม ทำไมเขาต้องตำแหน่งให้เธอด้วย”