บทที่102

ด้วยสถานะของนายหญิงตระกูลเหยา พวกเขาไม่อาจเผชิญหน้ากับซือโย่วได้อยู่แล้ว

เว้นเสียแต่ว่า พวกเขาไม่อยากใช้ชีวิตอยู่ในเมือง ก อีกต่อไป ยิ่งความตั้งใจของผู้อาวุโสฉินแสดงออกอย่างชัดเจนว่าไม่ต้องการมอบอำนาจของตระกูลฉินให้กับฉินเซาเฟิงและคนอื่น ๆ ที่อาศัยร่วมชายคาเดียวกัน

แม้จะได้รับการสนับสนุนจาก

บทที่103

ซือโย่วมองคนทั้งสี่ที่ยืนอยู่ต่อหน้าอย่างเย็นชา ฉินอู้ดึงแขนเสื้อของแม่ตนเอง มองกลับไปมาระหว่างแม่และซือโย่วด้วยความลำบากใจ

ซือโย่วไม่สนใจสายตาของฉินอู้ และจ้องไปที่ฉินเซวียงลู่

ในระหว่างที่ผู้อาวุโสไปที่บ้านของแม่เธอทุกวัน โดยไม่ได้ใส่ใจกับลูกนอกสมรสของฉินเซาเฟิงเลย

เดิมทีฉินเซาเฟิงคิดว่าช

บทที่104

“เธอต้องการอะไร ฉันจะบอกให้นะ ฉันคือ…”

ก่อนที่คำพูดหนักแน่นของซ่งเหมยหรงจะพูดจบประโยค เธอถูกเสี่ยวชิงตบเข้าที่แก้มอย่างแรง

ทันใดนั้นฉากก็สงบลง ซือโย่วเผลอกระโดดด้วยความตกใจกลัว

“พี่สาว อย่ามารังแกกันสิ…”

นี่คือนายหญิงหมายเลขหนึ่งของตระกูลฉิน! ซือโย่วแค่อยากให้เธอตกใจ แต่เธอไม่อยากทำอะไรมากม