บทที่ 883 ปุณณภพว้าวุ่นใจ

เรวัตมองดวงตามันวาวระยิบระยับของเธออยู่ เขาถอนใจอย่างเลี่ยงไม่ได้ “กชนิภา ผมให้คุณมาพักที่บ้านผม ไม่ใช่ให้คุณเขามาทำงานบ้าน ถ้าคุณรู้สึกผิด ทุกเดือนคุณจ่ายค่าอาหารก็ได้”

“จริงหรอ? เท่าไรฉันก็ให้คุณหมด” กชนิภายินยอมทันที

“ทุกเดือนคิดค่าพักค่าอาหารคุณ จ่ายรวมกั

บทที่ 884 สนใจขึ้นมาแล้ว

ทานอาหารเช้าเสร็จ กชนิภาอยากไปเก็บจาน แต่ว่านิ้วข้างหนึ่งของเธอยังพันแผลไว้ โดนน้ำไม่ได้ ได้แต่ทนไว้ นั่งลงตรงโซฟาด้านข้างต่อไป

เรวัตออกมาจากในห้องครัว ถามเธอไป “คุณจะไปบริษัทมั้ย?”

“ถ้าฉันไม่ไป ฉันขอพักผ่อนอยู่ในบ้านคุณได้มั้ยคะ?” กชนิภาเงยหน้าถามขึ้น กลัวเขา

บทที่ 885 ปุณณภพดูตัว

“พี่ใหญ่ พี่มาตั้งแต่เมื่อไรกัน?” ภวิกาเช็ดเหงื่อ ใบหน้างดงามแดงระเรื่อ น่ารักมาก

เมื่อผ่านการออกกำลังกายมา ทั้งตัวเธอจึงเพิ่มความงามที่ร้อนแรงขึ้น เหมือนกับเซลล์ทั่วตัวเปลี่ยนเป็นน่ารักขึ้นมา

สายตาของปุณณภพพินิจพิเคราะห์เธออยู่ กลืนน้ำลายไปอย่างประหลาด ก่อนจะหมุ