บทที่ 880 เกือบจะถูกล่วงเกิน

ในร้านกาแฟ กชนิภาคนกาแฟที่อยู่ในแก้ว ด้านนอกนั้นเป็นเวลาประมาณสี่โมงเย็น แสงแดดสาดส่องเข้ามาที่กระจกชมวิว หักเหแสงอันอบอุ่นนิดๆ

กชนิภาเงยหน้ามองชายหนุ่มตรงข้าม เขาใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดและดูสุภาพบุรุษ ให้ความรู้สึกที่ไม่กล้าปีนเกลียว

“ท่านเรวัตคะ นี่ก็เย็

บทที่ 881 พักบ้านเขา

สำหรับเธอที่เป็นศิลปินแบบนี้ ความเป็นส่วนตัวสำคัญมากที่สุด ตอนนี้คุณยายไม่ได้อยู่ข้างกายเธอ เธออยู่ในบ้านคนเดียว ถ้าเกิดเรื่องแบบเมื่อครู่ขึ้นอีก เธอไม่รู้จริงๆ ว่าควรจะทำอย่างไร

กชนิภามองดูเวลา ขอแค่นึกถึงเรื่องเมื่อกี้ เธอก็รู้สึกหวาดกลัวไปพักหนึ่ง

หลังจากผ่านไป

บทที่ 882 จะช่วยกลับยุ่ง

กชนิภาตัดสินใจแล้วว่าจะพักอยู่ที่นี่ต่อไปอย่างสบายใจ เวลานี้ พลิกไปพลิกมา ท้องฟ้าด้านนอกก็เป็นสีดำแล้ว ฉากยามค่ำคืนปกคลุมเข้ามา รอบด้านทั่วคฤหาสน์เงียบสงบเป็นพิเศษ

กชนิภาพักใจกลางเมืองมาจนเคยชิน ได้ยินเสียงรถราขวักไขว่มากมาย เวลานี้ รอบด้านเงียบจนได้ยินเสียงจั้กจั่น