บทที่ 864 เบื้องหลัง

เช้าตรู่ภวิกาจับที่หัวที่มึนไม่หยุดนั้นลุกขึ้นนั่ง เธอมองอย่างรู้สึกหงุดหงิดใจเหมือนว่าความทรงจำสุดท้ายของเธอนั้นจะอยู่ที่โซฟาในห้องโถงใหญ่แล้วเธอมานอนที่นี่ได้ยังไง

ไม่ต้องคิด เป็นพี่ชายอุ้มเธอกลับมาที่ห้อง ใบหน้าของภวิกานั้นค่อยๆแดงยังแปลกๆรู้สึกอาย

สมควรตายจร

บทที่ 865 ไปต่างประเทศเพื่อหาความจริงด้วยตัวเอง

เรวัตมองเลขาคนนี้ที่อยู่ข้างอามาตลอดทั้งปี บทที่ เขาเด็กนั้นก็เจอกับเขาบ่อยๆ เรวัตยังคงค่อนข้างที่จะเคารพเรียกเขาว่าลุงคี

" ลุงคีครับ หมู่นี้คุณอาร่างกายเป็นอย่างไรบ้างครับ" เรวัตซักถาม

" หมู่นี้ท่านคณิสรนั้นระมัดระวังดูแลร่างกาย ก็ดีคร

บทที่ 866 เข้าพักพร้อมกัน

ก่อนหน้าที่กชนิภานั้นจะออกเดินทาง เธอนั้นได้ซื้อพวกของใช้ในชีวิตประจำวันให้คุณยายเรียบร้อย แล้วก็โทรหาโตษินว่าช่วงเวลานี้เธอนั้นต้องการไปพักผ่อน ถ้ามีเรื่องอะไรก็ให้เลขาของเขาเข้ามาดูแลคุณยายได้

โตษินนั้นกังวลที่เธอจะออกเดินทางคนเดียว อยากที่จะให้เลขาสองคนไปเป็นเ