บทที่ 863 ความรู้สึกที่ให้คนอื่นรู้ไม่ได้

ภวิกาถูกปุณณภพลากเข้ามาในห้องของโรงแรม เวลานั้นเพิ่งจะ 20:00 นกว่าๆ เธอรู้สึกเบื่อ

เธอทำได้แค่นั่งลงบนโซฟาดูทีวี ปุณภพนั้นหยิบไวน์แดงจากตู้ไวน์ขึ้นมาเปิด และเทให้ตัวเองหนึ่งแก้ว ภวิกาเห็นรีบพูดขึ้นว่า" พี่ เทให้หนูครึ่งแก้วได้ไหม"

" เธอจะดื่ม

บทที่ 864 เบื้องหลัง

เช้าตรู่ภวิกาจับที่หัวที่มึนไม่หยุดนั้นลุกขึ้นนั่ง เธอมองอย่างรู้สึกหงุดหงิดใจเหมือนว่าความทรงจำสุดท้ายของเธอนั้นจะอยู่ที่โซฟาในห้องโถงใหญ่แล้วเธอมานอนที่นี่ได้ยังไง

ไม่ต้องคิด เป็นพี่ชายอุ้มเธอกลับมาที่ห้อง ใบหน้าของภวิกานั้นค่อยๆแดงยังแปลกๆรู้สึกอาย

สมควรตายจร

บทที่ 865 ไปต่างประเทศเพื่อหาความจริงด้วยตัวเอง

เรวัตมองเลขาคนนี้ที่อยู่ข้างอามาตลอดทั้งปี บทที่ เขาเด็กนั้นก็เจอกับเขาบ่อยๆ เรวัตยังคงค่อนข้างที่จะเคารพเรียกเขาว่าลุงคี

" ลุงคีครับ หมู่นี้คุณอาร่างกายเป็นอย่างไรบ้างครับ" เรวัตซักถาม

" หมู่นี้ท่านคณิสรนั้นระมัดระวังดูแลร่างกาย ก็ดีคร