บทที่582 เธอไปแล้ว

เหมือนว่าตั้งแต่กานิกาณทำงานมา นี่เป็นช่วงบ่ายที่ยากลำบากที่สุดแล้ว ถึงแม้ห่างจากเวลาเลิกงานเพียงสองชั่วโมง เธอนั่งอยู่หน้าโต๊ะทำงาน ราวกับได้รับความทรมานอย่างหนึ่ง ทำให้เธอความคิดสับสน ยิ่งไม่รู้เส้นทางชีวิตของวันข้างหน้า เธอก็เหมือนคนหลงทาง

หาทางออกไม่เจอแล้ว

เธอ

บทที่583 ครอบครัววาดวงศ์

เครื่องบินของกานิกาณออกเดินทางแต่เช้า นำกระเป๋าเดินทางของเธอไป ซึ่งวินาทีก่อนเครื่องจะขึ้น เธอโทรศัพท์หาพ่อแม่ บอกพวกเขาว่าเธอจะไปต่างประเทศสักหน่อย

ฏิวัตต์สองสามีภรรยาก็คิดว่าเธอไปทำงาน จึงไม่ได้ถามอะไรมากมาย ให้เธอระวังเรื่องความปลอดภัย

กานิกาณเลือกบินไปเมื

บทที่584 สองประเทศห่างกัน

บนหาดทรายสีขาว ท้องฟ้ายามเย็น สะท้อนแสงแดดยามเย็นที่จ้าตาออกมา สีสันที่สวยงามก็สะท้อนอยู่บนผิวน้ำทะเล ชั่วขณะหนึ่งกลายเป็นภาพวาดน้ำหมึกที่มหัศจรรย์ภาพหนึ่ง

ภาพคนที่เรียวบางสูงโปร่งยืนอยู่หน้าชายหาด เสื้อเชิ้ตสีขาวบางเบา คู่กับกางเกงลำลองผ้าฝ้ายตัวหนึ่ง ผมยาวปล่อยต