บทที่541 อายอยู่บ้างแล้ว

โยธินโค้งริมฝีปากยิ้ม “สบายมาก ต่อไปเตรียมไว้ให้ผมใช้หน่อยสิ”

กานิกาณเม้มริมฝีปากยิ้มพยักหน้า “ค่ะ ฉันจะเตรียมให้”

โยธินกระพริบตาแล้วนั่งตัวตรง กานิกาณหยิบน้ำตาเทียมขึ้น “งั้นฉันจะรอท่านอยู่ที่ห้องโถงนะคะ ถ้ามีเรื่องอะไร ท่านเรียกฉันได้เลยค่ะ”

“ไปนอนเถอ

บทที่542 ใจสับสนอยู่บ้าง

เครื่องบินพุ่งไปด้านหน้าอย่างมั่นคง ห้องด้านหน้ากับด้านหลังแยกออกจากกัน ทำให้ทั้งห้องด้านหลังไม่มีเสียงรบกวน มีเพียงที่โซฟา เสียงโยธินพลิกเอกสารอยู่ไม่ขาด กานิกาณอยู่ด้านข้างก็ว่างขึ้นมาแล้ว บางทีเธอก็ดื่มน้ำ หรือไม่ก็ชื่นชมก้อนเมฆด้านนอกสักพัก มองไปที่ขอบฟ้ากว้างใหญ่ไพศ

บทที่543 พักอยู่ห้องเดียวกัน

พลากรให้กานิกาณเข้าไปด้านในเป็นเพื่อนโยธินสักหน่อย โดยเฉพาะให้เขาอยู่ด้านในคนเดียว คงไม่ค่อยดีนัก

กานิกาณได้แต่กลับมาที่ห้องด้านใน เห็นเพียงภาพของโยธินนั่งอยู่ตำแหน่งริมหน้าต่างอย่างน่าสงสารอยู่บ้าง ที่เอวก็คาดเข็มขัดนิรภัยไว้แล้ว

กานิกาณอดรู้สึกตามเขาไป