บทที่526 โทษเขาที่หล่อเกินไปแล้ว

ถือว่ากานิกาณย้ายเข้ามาที่บ้านของโยธินอย่างเป็นทางการแล้ว เธอตื่นเต้นอย่างมาก แต่เธอไม่กล้าคิดเลยว่าหากให้คนอื่นรู้เข้า จะคิดกับเธออย่างไร

เดิมทีกานิกาณไม่กล้าคิดเรื่องแบบนี้มาก นี่เหมือนกับว่าตั้งแต่เธอทำงานมาจนถึงตอนนี้ ไม่เคยมีความคิดที่เหลวไหลเช่นนี้มาก

บทที่527 กลายเป็นคนว่างงานแล้ว

เวลานี้กานิกาณลืมความเจ็บไปเสียสนิทแล้ว เหลือเพียงความหงุดหงิด ทำไมถึงไม่ระวังขนาดนี้? เดินอยู่ดีๆ ก็ต้องล้มจนเป็นแบบนี้

แต่เมื่อเธอหกล้ม ผู้รับผิดชอบใหญ่สุดก็คือผู้ชายคนนี้ ก็ได้! แน่นอนว่าเธอไม่สามารถโทษเขาได้ กานิกาณได้แต่กัดริมฝีปากแดงไว้ นับวันยิ่งโมโหตน

บทที่528 สับสนที่สุดแล้ว

ได้ยินเสียงของเตชินท์ในสายนั้นลอยมา สีหน้าของกานิกาณเปลี่ยนไปเล็กน้อย เธอรีบจับมือถือเดินออกไปนอกห้องโถง อยู่ลานบ้านด้านนอกใต้แสงไฟที่หนึ่งรับขึ้น

“คุณมีธุระหรอ?” น้ำเสียงของกานิกาณถามอย่างเย็นชา

“น้องกานิกาณ เมื่อไรคุณจะมีเวลา ผมอยากคุยกับคุณตามลำพัง” เสียงข