บทที่ 1045

บังเอิญจัง

ขณะที่เลื่อนดูภาพเหล่านั้น ล้วนเป็นภาพที่เธอกับนรชัยรู้จักกัน อยู่ด้วยกัน มีชีวิตชีวาและภาพพจน์ ทำให้เธออยากลืมช่วงเวลานั้นไป ก็ลืมไม่ได้

ในห้องฟันดาบ นรชัยกับวิรากรสู้กันครั้งใหญ่เสร็จ ทั้งสองคนอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าออกมา ด้านข้างมีร้านกาแฟ ทั้งสองคนจึงตัดสินใจพักผ่อ

บทที่ 1046

ทานข้าวด้วยกัน

นรชัยยกข้อมือมาดูเวลา ทำท่าทางเหมือนจะออกไปข้างนอกเช่นกัน วนิธาเห็นท่าทางนี้ของเขา รีบถามพร้อมร้อนใจอยู่บ้าง “คุณจะไปที่ไหนหรือเปล่า?”

นรชัยไม่พูดอะไร เพียงแค่ครุ่นคิดอยู่แวบหนึ่ง บอกกับเธอ “ได้ กินข้าวเป็นเพื่อนคุณแล้วกัน”

คำพูดนี่เหมือนกำลังจะบอกว่าไม่ว่า

บทที่ 1047

คำสั่งของเขา

สายตาของนรชัยหรี่เล็ก ด้านข้างมีคู่รักหลายคู่กอดรัดกันในความมืด เหมือนว่ากำลังอยู่ในท่าทางที่เกินขอบเขต ผู้หญิงนั่งบนขาของผู้ชาย นั่นทำให้คนอยากจะคิดไปไกล

“บ้า…ไม่ต้องจูบแล้ว” มีเสียงผู้หญิงพูดขึ้น “มีคนนะ! นี่ จะลูบไปถึงไหน!”

วนิธารีบก้มหน้าลงต่ำไปอีก เดิมท