บทที่ 1044

เจ้าของใหม่ข้างบ้าน

วนิธานอนไปตื่นหนึ่ง เห็นว่าเวลาบ่ายสองกว่าแล้ว เธอนอนจนมึนงงเวียนศีรษะ ถือน้ำอุ่นแก้วหนึ่งมานั่งลงที่ระเบียง มองถนนเส้นนั้นที่อยู่ไกลออกไป ภาพของรถวิ่งขวักไขว่

สายตาของเธอมองไปทางหนึ่งโดยไม่ได้สนใจอะไร ตาลึกผุดความผิดหวังขึ้น หลังจากที่เธอกลับมาจากต่างประเทศ

บทที่ 1045

บังเอิญจัง

ขณะที่เลื่อนดูภาพเหล่านั้น ล้วนเป็นภาพที่เธอกับนรชัยรู้จักกัน อยู่ด้วยกัน มีชีวิตชีวาและภาพพจน์ ทำให้เธออยากลืมช่วงเวลานั้นไป ก็ลืมไม่ได้

ในห้องฟันดาบ นรชัยกับวิรากรสู้กันครั้งใหญ่เสร็จ ทั้งสองคนอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าออกมา ด้านข้างมีร้านกาแฟ ทั้งสองคนจึงตัดสินใจพักผ่อ

บทที่ 1046

ทานข้าวด้วยกัน

นรชัยยกข้อมือมาดูเวลา ทำท่าทางเหมือนจะออกไปข้างนอกเช่นกัน วนิธาเห็นท่าทางนี้ของเขา รีบถามพร้อมร้อนใจอยู่บ้าง “คุณจะไปที่ไหนหรือเปล่า?”

นรชัยไม่พูดอะไร เพียงแค่ครุ่นคิดอยู่แวบหนึ่ง บอกกับเธอ “ได้ กินข้าวเป็นเพื่อนคุณแล้วกัน”

คำพูดนี่เหมือนกำลังจะบอกว่าไม่ว่า