บทที่ 42 ได้โปรดแต่งงานกับฉันอีกครั้ง

“เข้านอนเร็วๆ รักษาตัวให้ดี นี่สิถึงเป็นหน้าที่ที่สำคัญที่สุดของคุณ ได้ยินแล้วใช่มั้ย?”

ซ่งหมิงเยี่ยเคาะปลายจมูกรั้นอย่างเอ็นดู คำพูดที่พูดออกมาเต็มไปด้วยความห่วงใย

“อืม”

เสิ่นฉ่ายเวยเขินจนต้องก้มหน้าหนี ปล่อยให้ซ่งหมิงเยี่ยพาเธอกลับห้องไปพั

บทที่ 43 จบบริบูรณ์

เสิ่นฉ่ายเวยเดินเข้าไปในทุ่งดอกไม้อย่างระมัดระวัง ก้มลงมองดอกลิลลี่ต้นนั้นอย่างตั้งใจ

สัมผัสเบาๆ และดูเหมือนว่ามันไม่มีอะไรต่างจากต้นอื่น แต่จู่ๆก็พบว่ามีแหวนซ่อนอยู่ในดอกไม้ กลิ่นหอมที่ชวนให้รู้สึกสบายใจ เปล่งประกายอยู่ใต้แสงอาทิตย์ที่สาดส่องลงมา

“เอ๊ะ?”

เสิ