บทที่ 4

เขาไม่เชื่อเธอ

บนรถ

อากาศอบอุ่นอัดแน่นไปทั่วตัวรถ เปิดเสียงเพลงฟังสบายคลอเบาๆ เทียบกับอากาศหนาวเหน็บด้านนอก ต่างกันมาก

หญิงสาวที่เหมือนกับนกน้อยกำลังคลอเคลียอยู่ในอ้อมกอดของชายหนุ่ม เธอเอ่ยด้วยความกลัดกลุ้ม“หมิงเยี่ย ด้านนอกหนาวขนาดนี้ คุณให้พี่สาวอยู่ที่นั่นคนเดียวจะทำ

บทที่ 5

กลับไปดูแลน้องสาว

เมื่อเห็นน้ำตาของเธอ ก็ทำให้ซ่งหมิงเยี่ยหงุดหงิดมากยิ่งขึ้น ในจิตใต้สำนึกกลับอยากจะยื่นมือเข้าไปช่วยเช็ดน้ำตาให้ แต่ทว่ายังไม่ทันได้ทำอะไร ที่ข้อพับของเขาก็มีร่างอ่อนนุ่มติดเข้ามา

“หมิงเยี่ย”

พร้อมกับเสียงเรียกหาของเสิ่นฉ่ายหมุย เขาจึงหันจิตใจกลับมา เริ่

บทที่ 6

ท้ายที่สุดแล้วเธอยังมีใจอยู่ไหม

“ซ่งหมิงเยี่ย ทุกๆครั้งที่ถึงเวลาแบบนี้ฉันสงสัยมาโดยตลอดว่าคุณยังมีใจอยู่ไหม”เสิ่นฉ่ายเวยเอ่ยถามแผ่วเบา

ข่ายเจ๋เห็นสถานการณ์แบบนี้จึงเอ่ยชักชวน “เวยเวยไม่ต้องฟังเขา เธอต้องพักอยู่ที่นี่ ฉันเป็นหมอ ก็ถือว่าฉันรักษาอาการป่วยของเสิ่นฉ่ายหมุยไม่ได้