บทที่ 28

คำขู่ของเสิ่นฉ่ายหมุย

ทั้งสามคนมีสีหน้าผ่อนคลายเดินออกจากโรงพยาบาลอย่างมีความสุข ทว่าพวกเขากลับไม่รู้ว่า ทั้งหมดที่เกิดขึ้นกับพวกเขานั้น ได้ตกอยู่ในสายตาของคนผู้นึง

เมื่อไปส่งข่ายเจ๋และเสิ่นฉ่ายเวยถึงบ้านแล้ว ซ่งหมิงเยี่ยก็ออกรถไปอย่างรวดเร็ว โดยไม่ได้พูดอะไรกันมากมาย เพียงสั่งเต

บทที่ 29

ไปให้พ้นจากหน้าฉัน

ในวันถัดมา ซ่งหมิงเยี่ยก็มาบ้านข่ายเจ๋ตั้งแต่เช้าตามปกติ

เนื่องจากเสิ่นฉ่ายเวยจะต้องผ่าตัดแล้ว ทัศนคติที่มีต่อเขาก็ดีขึ้นมาก คิดมาถึงตรงนี้ ซ่งหมิงเยี่ยก็หลุดเผยรอยยิ้มยากออกมา

ซ่งหมิงเยี่ยเพิ่งมาถึงประตูบ้าน ก็ถูกร่างบางมากั้นเอาไว้เสียก่อน

ดวงตา

บทที่ 30

ไปตายซะ

“เวยเวย!”

“ข่ายเจ๋!”

ซ่งหมิงเยี่ยไปมาในห้องนั่งเล่นหลายรอบ ส่งเสียงเรียกทั้งสองนั้นเสียงดังลั่น

ในบ้านไม่เห็นแม้แต่เงาของสองคนนั้น ซ่งหมิงเยี่ยรู้สึกกังวลขึ้นมา

“คุณชายซ่ง คุณหนูเสิ่นโรคหัวใจกำเริบ คุณชายไปส่งเธอที่โรงพยาบาลแล้ว”แม่บ้านอาวุโสบอกกับซ่งหมิ