บทที่ 12

ระดับลมในฤดูใบไม้ผลิ

หลังจากที่พ่อแม่ของบ้านเสิ่นกลับไป เพียงครู่เดียวเสิ่นฉ่ายเวยถือขวดเหล้าหลายขวดจากห้องเก็บเหล้าใต้ดินเดินกลับมายังห้องของตนเอง

คำพูดกำชับของหมอที่ว่าห้ามดื่มเหล้านั้นถูกเธอโยนทิ้งออกไปหมดแล้ว ถึงแม้ว่าจะเมาตายในห้องนี้แล้วจะกลายเป็นยังไงกัน ถ้าหากว่ามันจะช่วย

บทที่ 13

ในสายตาของเขามีแต่ฉัน

เสิ่นฉ่ายหมุยที่ยืนอยู่ปากประตู ถ้วยที่เธอถือไว้ในมือหล่นลงไปเสียงเครื่องกระเบื้องเคลือบที่ตกแตกก็ดึงดูดความสนใจของชายหนุ่มได้สำเร็จ

หยดน้ำตาใสราวคริสตัลไหลร่วงลงมาเป็นสายไม่หยุด ซ่งหมิงเยี่ยรีบสวมใส่เสื้อผ้าแล้วลุกขึ้นมาเกลี้ยกล่อมเธอ น่าตลกเสียจริง เธอและ

บทที่ 14

พาฉันไปเถอะ

ในโรงพยาบาล

เสิ่นฉ่ายเวยเพิ่งจะนั่งลงที่หน้าห้องผ่าตัดได้ไม่กี่นาที ก็มองเห็นซ่งหมิงเยี่ยที่ร้อนรนรีบเดินเข้ามา สีหน้าของเขามืดมนลงจนน่ากลัว ผู้คนรอบกายจึงค่อยๆหลีกถอยให้

“ตอนนี้เธอคงพอใจแล้วสิ?”ชายหนุ่มคว้าเข้าที่ข้อมือบางเพื่อบีบบังคับให้ตอบ

หัวใจของเส