บทที่ 93

ตอนที่ 93 ถูกไล่ออก

"ในเมื่อแกทำไม่สำเร็จ ทำไมไม่ให้ฉันทำ ฉันจะทำให้พ่อลูกนั่นไม่มีวันได้ออกจากคุกไปตลอดชีวิต!" สหัพย์สามารถทำให้มันเกิดขึ้นได้ แต่ปรพลไม่ต้องการให้เขาฝ่าฝืนกฎหมายแบบนั้น

"ประธานสหัพย์พูดจบรึยัง? พูดจบก็เชิญกลับเถอะครับ ผมยังต้องทำงาน" ปรพลไม่แม้แต่จะเรียกว่าพ่อ

บทที่ 94

ตอนที่ 94 เสียสติไปแล้ว

พริบตาเดียวก็มาถึงสุดสัปดาห์ เดชทัตมาถึงจุดที่ถูกทุกคนรังเกียจ เขาจึงทำได้เพียงหอบผ้าหอบผ่อนออกไป

ก่อนที่จะออกไป เขายังลากจรินทร์ออกไปช๊อปปิ้ง ซึ่งแน่นอนว่าปรพลไม่เห็น แต่เดชทัตก็ยังเสี่ยงตายพาจรินทร์หนีออกไป โดยไม่สนใจว่าเขาจะโดนจัดการอย่างไรหลังจากนี้

บทที่ 95

ตอนที่ 95 ผู้หญิงร้ายๆก็คู่ควรกับผู้ชายเลวๆ

"ปล่อยฉันเถอะ ขอร้องล่ะ!" จรินทร์พูดปนน้ำเสียงร้องไห้ สองมือดิ้นรนพยายามหลบหนี

ปรพลเห็นเธอสภาพนั้นจึงปล่อยเธอไป

หลังจากที่มือของจรินทร์เป็นอิสระ เธอก็รีบดันอกของปรพลออก

“โอเค ไม่แกล้งแล้ว ทำอย่างกับฉันบังคับขืนใจเธออย่างงั้น”